اثر هيوسين بر سيالوره ناشي از كلوزاپين در بيماران مبتلا به اسكيزوفرني

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

روانپزشكي

زمينه و هدف: سيالوره يك معضل ناخوشايند و شايعي است كه ناشي از عدم وجود كنترل و هماهنگي در عضلات دهان، صورت و سر و گردن مي باشد. كلوزاپين موثرترين درمان در بيماران دچار اسكيزوفرني است كه به درمان هاي استاندارد پاسخ نداده اند. اين مطالعه با هدف تعيين اثر هيوسين بر سيالوره ناشي از كلوزاپين در بيماران اسكيزوفرني انجام شده است. روش بررسي: مطالعه حاضريك مطالعه كارآزمايي باليني تصادفي (RCT) دوسوكور مي باشد. جامعه پژوهش شامل بيماران مبتلا به سيالوره بودند. تصادفي سازي به صورت بلوكي صورت گرفت.ابزار هاي گردآوري شامل اطلاعات مقياس درجه بندي آبريزش دهان(DRS) و پرسشنامه معاينه مختصر وضعيت رواني (MMSE) بود. داده ها به وسيله نرم افزار آماري SPSS و استفاده از فرمولهاي آماري استباطي تحليل گرديد. يافته¬ها: تعداد 60 نفر در اين مطالعه مورد بررسي قرار گرفتند. اين افراد در دو گروه مداخله (بيماران مبتلا به سيالوره ناشي از كلوزاپين دريافت كننده هيوسين) 30 نفر و گروه كنترل (بيماران مبتلا به سيالوره ناشي از كلوزاپين دريافت كننده پلاسبو) 30 نفر مورد بررسي قرار گرفتند. به لحاظ جنسيت در هر دو گروه جنس مذكر، مجرد و سطح تحصيلات راهنمايي نيز بييشرين فراواني را داشت. نتايج اين مطالعه نشان داد در مقايسه نمره DRS (مقياس آبريزش دهان) به عنوان شاخص سيالوره ناشي از مصرف كلوزاپين در پايان هفته چهارم در گروه مداخله نسبت به گروه پلاسبو معني دار بود، اما در گروه هاي مورد مطالعه كاهش معني‌داري در ميانگين علائم داخل گروهي پيدا نكرديم. همچنين عوارض شناختي نيز در گروه مداخله نسبت به گروه پلاسبو تفاوت معني داري در پايان هفته اول و چهارم و پس از دريافت هيوسين نداشت و به لحاظ ديگر عوارض دارويي هم تفاوت چنداني بين گروه ها ديده نشد. نتيجه گيري: در مقايسه نمره DRS به عنوان شاخص سيالوره ناشي از مصرف كلوزاپين در پايان هفته چهارم در گروه مداخله نسبت به گروه پلاسبو معني دار بود اين در حالي بود كه در هر دو گروه كاهش معني‌داري در ميانگين علائم داخل گروهي پيدا نكرديم.

81881

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

روانپزشكي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

نرگس شمس عليزاده، آزاد معروفي