عنوان
بررسي شيوع مرگ و مير و عوامل مرتبط با آن در بيماران بستري در بخش ICU بيمارستان توحيد سنندج در طي سال هاي 1394 - 1397
نويسنده اصلي
پاكروي، نرگس
محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
رشته تحصيلي
پزشكي
چكيده
مقدمه: مرگ و مير بيمارستاني به ويژه در بخش ICU امروزه قسمت بزرگي از مرگ و مير جامعه را به خود اختصاص مي دهد، با توجه به اينكه مهم ترين شاخص در ارزيابي توانايي هاي درماني يك بيمارستان، به خصوص بخش هاي مراقبت ويژه، بررسي ميزان مرگ و مير بيمارستان است، لذا شناسايي ريسك فاكتورها و عوامل مربوط به مرگ و مير به عنوان قدم اول راهكاري است كه مي تواند منجر به تعيين علت مرگ بيماران در خطر و مداخلات ويژه و مراقبت هاي بهتر و اثر بخش تر گردد. از آنجايي كه عوارض بستري طولاني مدت در بخش مراقبت هاي ويژه مي تواند يكي از علل اصلي مرگ و مير بيماران را شامل شود، شناخت عوامل مرتبط با مرگ بيماران در بخش هاي بيمارستاني ميتواند منجر به افزايش كارايي و اثر بخشي بخش هاي بستري و ارتقاء كيفيت مراقبت ها شود. بنابراين هدف از مطالعه حاضر بررسي شيوع مرگ و مير و عوامل مرتبط با آن در بيماران بستري در بخش ICU بيمارستان توحيد در طي يك دوره چهار ساله مي باشد.
مواد و روش ها: در اين مطالعه، كليه بيماران فوت شده در بخش مراقبت هاي ويژه بيمارستان توحيد سنندج در بازه زماني سال هاي 1394 تا 1397 به صورت تمام شماري مورد بررسي قرار گرفتند و داده هاي مورد نياز از پرونده ها استخراج شده و در چك ليست هاي از پيش طراحي شده، ثبت شدند. در نهايت داده هاي جمع آوري شده، توسط مشاور آماري و با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تحليل قرار گرفتند.
يافته ها: در اين مطالعه پرونده 824 بيمار مورد بررسي قرار گرفت. 55.5% اين بيماران مرد بوده و متوسط سن بيماران 65.02 سال بود. متوسط تعداد روز هاي بستري آن ها 16.49 روز بود. ميانگين نمره آپاچي اين بيماران 22.75 و متوسط ميزان مرگ و مير 46.7 بود. بيشترين تشخيص باليني اوليه مربوط به علل عفوني (21.6%) و كمترين ميزان مربوط به علل انعقادي (2.2%) بود.
بيشترين علت مرگ در ICU مربوط به علل قلبي عروقي (21.23%) و كمترين آن ها مربوط به علل روماتولوژيك (0.48%) بود. بيشترين عارضه مربوط به دليريوم (38.5%) و كمترين عارضه مربوط به تروما (0.5%) بوده است. ارتباط معناداري بين جنسيت و سن با نمره آپاچي و ميزان مرگ و مير مشاهده شد به طوريكه هر دو مورد در مردان مسن بيشتر بودند (درتمام موارد P<0.05 ). همچنين، ارتباط معناداري بين مدت زمان بستري و ميانگين نمره آپاچي با ميزان مرگ ومير مشاهده شد (در هر دو مورد P<0.05 ).ارتباط معناداري بين نمره آپاچي و ميزان مرگ و مير با علت بستري، علت مرگ و عوارض بستري مشاهده نشد (P>0.05).
نتيجه گيري: با توجه به نتايج اين مطالعه، كه ميزان عوارض بيماران بستري بيشتر از حد انتظار بود كه در نهايت منجر به افزايش مرگ و مير بيماران بستري در بخش مراقبت ويژه شد. عوارض بيمارستاني در طي زمان بستري شدن بيمار در بيمارستان ايجاد مي شود، كه تحميل خسارات جاني و مالي زيادي را در پي دارد. يك سري از عوارض، قابل پيشگيري بوده كه كمك شاياني دركاهش هزينه هاي بيمارستاني و افزايش اميد به زندگي بيماران بستري مي باشد.
كلمات كليدي: مرگ و مير، بيمارستان هابخش مراقبت هاي ويژه، مرگ و مير بيمارستاني
شماره ركورد
81596
شهر محل تحصيل
دانشگاه علوم پزشكي كردستان
گرايش رشته تحصيلي
پزشكي عمومي
دانشكده
پزشكي
دانشگاه
دانشگاه علوم پزشکي کردستان
استاد راهنما
وحيد يوسفي نژاد