بررسي ارتباط بين ديابت مادر در دوران حاملگي با اختلال بيش فعالي كم توجهي كودكان

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي

مقدمه: ديابت بارداري، به عنوان عدم تحمل گلوكز كه اولين بار در طي حاملگي تشخيص داده مي شود، تعريف مي گردد. از آنجا كه شروع ديابت دوران بارداري همزمان با دوره ي تكامل مغزي جنين است، اخيرا تاثير ديابت بارداري در ايجاد مشكلات مغزي در نوزادان مورد توجه قرار گرفته است. هدف مطالعه حاضر بررسي ارتباط بين ديابت مادر در دوران حاملگي با اختلال بيش‌ فعالي كم توجهي كودكان بود. روش بررسي: در اين مطالعه كودكان با تشخيص ADHD كه در سال 1398 به بيمارستان بعثت سنندج مراجعه نمودند بعنوان گروه مورد و كودكان سالم بعنوان گروه شاهد وارد مطالعه شدند. وجود اختلال كمبود توجه - بيش‌فعالي بر اساس معيارهاي DSM-5 توسط روانپزشك كودك و نوجوان و مصاحبه باليني ساختار يافته K-SADS تشخيص داده شد. آناليزآماري توسط نرم افراز Stata 14 انجام گرديد. يافته ها: 225 نفر بطور كلي مورد بررسي قرار گرفتند. در گروه مورد 40 درصد جمعيت پسر و 60 درصد دختر بودند. در گروه شاهد نيز 3/49 درصد پسر و 7/50 درصد دختر بودند. مقايسه شاخص هاي مهم در ADHD از جمله سن كودك، رتبه فرزند، سن مادر، طول بارداري، وزن تولد و مدت مصرف دارو ديابت بين دو گروه انجام شد. نتايج نشان داد كه سن كودك و سن مادر بين دو گروه مورد و شاهد اختلاف معناداري داشتند (05/0 < P). نتيجه گيري: رابطه معني داري بين بروز ديابت بارداري و بيش فعالي وجود ندارد. همچنين تفاوتي در وزن تولد و مدت مصرف داروي ديابت در دو گروه مورد مطالعه مشاهد نشد. پيشنهاد مي شود ديگر عوارض ديابت بارداري و ارتباط آن با بيش فعالي در تحقيقات آينده بررسي شود. واژگان كليدي: ديابت مادر، دوران حاملگي، بيش‌ فعالي كم توجهي كودكان

81543

دانشگاه علوم پزشكي كردستان

پزشكي عمومي

پزشكي

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

سليمان محمدزاده