بررسي سطح هورمون رشد و فاكتور رشد شبه انسوليني 1 در بيماران تالاسمي ماژور و عوامل مرتبط با آن در سنندج 1386

دانشگاه علوم پزشكي كردستان ,

پزشكي

تالاسمي شايعترين اختلال ژنتيكي در كل جهان است . تالاسمي از انواع نقايص كمي هموگلوبينوپاتي ميباشد. كه در نهايتا با كاهش توليد هموگلوبين منجر به آنمي هيبوكروم ميكروسيتيك ميگردد.اين مطالعه بصورت مقطعي بر روي 41 بيمار مبتلا به تالاسمي ماژور مراجعه كننده به مركز بيماريهاي خاص بيمارستان بعثت سنندج انجام شد. جهت جمع آوري اطلاعات از چك ليست كه براساس متغيرهاي مورد نياز طراحي شده استفاده شد. كه جهت ثبت اطلاعات دموگرافيك از روش مصاحبه و جهت اندازه گيري هورمون رشد از روش استاندارد اندازه گيري هورمون رشد به طريق راديوايمنواسي به دنبال سه بار تزريق كلونيدين نمونه سرم از بيماران تالاسمي گرفته و هورمون رشد اندازه گيري شد. اگر سطح هورمون رشد در هر بار تحريك كمتر ازpg/lit 10 بود بعنوان كمبود هورمون رشد در نظرگرفته شد. همچنين جهت اندازه گيري IGFI از نمونه سرم به روش راديوايمنواسي آزمايش انجام گرديد. براي اندازه گيري فريتين سرم و قند خون و FT4، LFT پس از ناشتاي شبانه نمونه گيري خون گرفته شد. نتايج : بالاترين فراواني مبتلايان به تالاسمي در گروه سني 20 -11 سال (7/53 درصد) با افزايش سن سطح هورمون رشد و IGFI كمتر شد از نظر سطح فريتين ، در فريتين كمتر از 1000 فراواني سطح غير طبيعي هورمون رشد و IGFI بسيار كمتر از سطح فريتين بالاي 1000 بود. بين سطح LFT با هورمون رشد و IGFI در بيماران تالاسميك رابطه معني دار آماري مشاهده شد.نتيجه گيري: با نگهداشتن فريتين بيماران در سطوح زير 1000 ميتوان سطوح بهتري از هورمون رشد و IGFI را در بيماران انتظار داشت

79554

دانشگاه علوم پزشكي كردستان ,

دانشگاه علوم پزشکي کردستان

فرزاد كمپاني