سير منظره پردازي در تاريخ نقاشي ايران

تهران

كارشناسي ارشد

PAINTING,IRANIAN,LANDSCAPE PAINTING,IRAN

هدف از پژوهش حاضر عرضه سير كوتاهي از تحولات نقاشي ايران در طول تاريخ و منظره پردازي در نقاشي هر دوره از دوران غارنشيني تا اوايل سده اخير است كه با روش مطالعه كتابخانه اي انجام يافته است . يافته ها نشان مي دهد نقاشي ايراني ضمن پذيرفتن تحولات فراوان در غالب دورانها از وحدت و انسجام برخوردار است . گرايش به بازنمايي آرماني حتي تا آثار هزاره هاي پيش از اسلام نيز دنبال شده است . در عهد ساسانيان نقاشي ايراني دوره تكامل را طي نموده است . وحدت شيوه هاي هنري پس از اسلام نيز وجود دارد و تحول جديد را آغاز مي كند در اين تحول سنتهاي يوناني -رومي محو و مت؟ثر از هنر آسياي ميانه و خاور دور شده است . رويكرد به طبيعت در سده هاي اسلامي به خصوص پس از نفوذ هنر چيني در سده هفتم اهميت يافته است . نقاشي ايراني سده هاي هفتم تا يازدهم عصر تكامل ساختاري و تعمق معنوي را در بر داشته است . پس از صفويه و از عهد محمد زمان هنرمند ايراني در زمينه منظره از آثار اروپايي تقليد داشته است . جانمايه ي اصلي نقاشي ايراني برگرفته از ادبيات است . ,

7691

هنرهاي كاربردي

دانشگاه هنر تهران

جلال الدين سلطان كاشفي

پژوهش هنر

روئين پاكباز