مقايسه‌ي بازشناسي بيان چهره‌اي هيجان‌ها در كودكان داراي والد مبتلا به اختلال دوقطبي نوع يك با گروه كنترل

روانشناسي عمومي

10/22/2019 12:00:00 AM

بازشناسيِ هيجان ديگران، عاملي تاثيرگذار در روابط بين‌فردي و ارتباطات اجتماعي محسوب مي‌شود. هدف پژوهش حاضر، مقايسه‌ي تواناييِ بازشناسيِ بيان چهره‌ايِ هيجان‌ها در كودكان داراي والد مبتلا به اختلال دوقطبي نوع يك و كودكان داراي والد بهنجار بود. پژوهش حاضر مطالعه‌اي توصيفي از نوع علي- مقايسه‌اي بود. جامعه‌ي آماري‌ پژوهش شامل كليه‌ي كودكانِ 8 تا 12 ساله‌ي داراي والد مبتلا به اختلال دوقطبيِ نوع يك در سه شهرستان رباط‌كريم استان تهران، اهر استان آذربايجان‌شرقي و زنجان بودند؛ كه تعداد 27 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس، در پژوهش شركت داده شدند. نمونه‌ي گروه كنترل نيز شامل 27 نفر از كودكان 8 تا 12 ساله‌ي داراي والد بهنجار از سه‌ شهرستان مذكور بود. در‌ اين مطالعه از مصاحبه‌ي بالينيِ ساختاريافته براي اختلالات محور يك(SCID-I)، زيرمقياس هوش كلاميِ نسخه‌ي چهارم مقياس هوشي وكسلر براي كودكان(به منظور همتاسازي)و آزمون بازشناسي هيجان چهره‌ي اكمن استفاده شد. داده‌هاي حاصل از پژوهش با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي( برآورد ميانگين، انحراف استاندارد) و آمار استنباطي (آزمون خي‌دو، آزمون تحليل واريانس چند‌متغيري، آزمون تحليل كوواريانس چند‌متغيري و آزمون تحليل كوواريانس) مورد تحليل قرار گرفتند. نتايج تحليل داده‌ها نشان داد كه كودكان داراي والد مبتلا به اختلال دوقطبي نوع يك به‌شكل معناداري در بازشناسي كليِ هيجان چهره‌اي نسبت به كودكان گروه كنترل دچار ضعف بودند(25/7F=،0001/0p<)؛ به‌طوري كه جنسيت تصوير، تاثير معناداري بر اين تفاوت نداشته و اين تفاوت در هردو جنس-تصوير بين دو گروه معنادار بود. همچنين كودكان داراي والد مبتلا به اختلال دوقطبي نوع يك، در بازشناسي هيجان چهره در دو شدت كم و متوسطِ نمايشِ هيجان و نيز در سرعت بازشناسي صحيح هيجان چهره، نسبت به كودكان گروه كنترل ضعف داشتند. بين كودكان داراي پدر مبتلا به اختلال دوقطبي و كودكان داراي مادر مبتلا به اين اختلال نيز، تفاوت معناداري در بازشناسي هيجان چهره مشاهده نشد.

76764

دانشگاه اردکان

متّقي شكوفه mottaghi Shekoofeh