اثربخشي مداخله مبتني بر يكپارچگي مجدد خانواده بر تاب‌آوري، صميميت و رضايت زناشويي همسران زندانيان

10/22/2019 12:00:00 AM

گرايش برخي از افراد به جرم، آسيب‌هاي زيادي را براي خانواده‌هاي اين افراد در پي دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي مداخله‌ي مبتني بر يكپارچگي مجدد خانواده بر تاب‌آوري، صميميت و رضايت زناشويي همسران زندانيان بوده است. طرح پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي با پيش‌آزمون - پس‌آزمون و گروه گواه بوده است. جامعه آماري متشكل از كليه زنان داراي همسر بود كه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس، 30 نفر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري (آزمايش و گواه) منتخب شدند. شركت‌كنندگان هر دو گـروه قبل و بعد از شركت در جلسات آموزشي به پرسشنامه¬هاي كونور و ديويدسون (2003)، صميميت باگاروزي (2001) و پرسشنامه رضايت زناشويي اولسون (1998) پاسخ دادند. در اين پژوهش مداخله مبتني بر يكپارچگي مجدد خانواده در 12 جلسه درماني به اعضاي گروه آموزشي داده شد. گروه گواه در طول اين مدت هيچگونه مداخله اي دريافت نكرد. داده‌هاي پژوهش با روش تحليل آزمون كوواريانس چندمتغيري و در سطح معني‌داري 05/0 تحليل شدند. نتايج نشان داد كه مداخله‌ي مبتني بر يكپارچگي مجدد خانواده بر تاب‌آوري، صميميت و رضايت زناشويي همسران زندانيان موثر بوده است.

76046

دانشگاه اردکان

رضاپور ميرصالح ياسر Rezapoormirsaleh Yaser