ضريب چسبندگي و مقاومت ويژه در ابررساناهاي گرم و لايه اي

اصفهان : دانشگاه صنعتي اصفهان . دانشكده فيزيك

كارشناسي ارشد ([فيزيك ])

با وجود گذشت بيش از ده سال ، هنوز ساز و كار ميكروسكوپيكي كه بتواند نماي خواص ابررساناهاي گرم (نامتعارف ) را بخوبي ابررساناهاي متعارف توصيف كند وجود ندارد. ولي ، از يك سو خواص ماكروسكوپي ابررساناهاي گرم را مي توان با نظريه هاي موجود محاسبه و با داده هاي تجربي مقايسه كرد و از سوي ديگر تفاوت عمده اي كه ابررساناهاي گرم ، هم از نظر ساختاري (از جمله خاصيت ناهمگردي) و هم از نظر خواص حالتهاي بهنجار و ابررسانايي با ابررساناهاي متعارف دارند، حتي محاسبات ماكروسكوپي را نيز مشكل مي كند. خوشبختانه برخي از خواص و پارامترهاي ابررساناهاي گرم را با نظريه هاي موجود در حوزه اعتبار اين خواص مي توان مطالعه كرد. وقتي ابررساناهاي گرم كه جملگي از ابررساناهاي نوع دومند، در ميدان مغناطيسي خارجي بين ميدانهاي بحراني پاييني و ميدان بحراني بالايي قرار گيرند، همچون ابررساناهاي متعارف خطوط ميدان بصورت گردابه هاي شار در آنها نفوذ مي كنند. ولي با افزايش ميدان خارجي ، برخلاف ابررساناهاي سرد (متعارف )، ساختار شبكه اي مثلثي گردابه هاي شار ايجاد شده در نمونه ها حفظ نمي شود و ساختار شبكه اي منظم بهم مي ريزد، اين بهم ريختگي موجب ايجاد يك مقاومت الكتريكي و چسبندگي بين گردابه هاي شار مي شود. هدف اين مقاله محاسبه اين مقادير با استفاده از مدل لورنتس - دونياخ (مدل لايه اي) و مقايسه آن با نتايج حاصل از ساير محاسبات ، نظير محاسبات مبني بر مدل لندن و نظريه گينزبرگ - لاندائو است . نتايج محاسبات اين مقاله به داده هاي تجربي نزديكتر از نتايج حاصل از بكار بردن ساير نظريه هاست ، كه اين خود اعتبار بيشتر مدل لايه اي را براي ابررساناها بهمراه دارد.

7462

فيزيك

دانشگاه صنعتي اصفهان

هادي اكبرزاده

علي اكبر بابايي