دانشگاه ولي عصر(عج) رفسنجان

كارشناسي ارشد

انسان در پرتو تربيت صحيح مي‌تواند به اهداف خود دست يابد و به سعادت برسد. تربيت اخلاقي فرآيند زمينه‌سازي شيوه‌هايي براي ايجاد و تقويت صفات و رفتارهاي اخلاقي و اصلاح و از بين بردن رفتارهاي غيراخلاقي در انسان است. تربيت اخلاقي آن گاه به بار مي‌نشيند كه اصول تربيتي آن در قالب روش‌هاي درستي به اجرا درآيد و برگرفته از منبعي الهي و اخلاقي باشد كه براي هدايت و سعادت انسان در تمام جوانب برنامه داشته باشد. پژوهش حاضر به اين مسأله مي‌پردازد كه با توجه به اينكه امامان معصوم به ويژه امام علي (ع) الگوهاي تربيتي و اخلاقي هستند، چگونه نفرين‌ها، نكوهش‌ها و تحقيرهايي كه در نهج‌البلاغه آمده با اصول و روش‌هاي تربيت اخلاقي سازگار است؟ در اين پژوهش 12 خطبه، 3 نامه و 1 حكمت در مصاديق نفرين، نكوهش و تحقير در نهج‌البلاغه شناسايي و براساس مخاطبين عام و خاص دسته‌بندي شده و سپس اين مصاديق بر اساس اصول و روش‌هاي تربيت اخلاقي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. در مجموع 16 مصداق شامل 12 خطبه، 3 نامه و 1 حكمت در خصوص نكوهش، نفرين و تحقير بررسي شد. نتيجه اين كه در واقع هدف از نفرين‌ها و بيان كلمات توهين‌آميز و تحقيرآميز توأم با سرزنش از يك سو براي خروج مخاطبان از رخوت و سستي همراه با معرفي چهره‌هاي منفور و منافق آن‌ها به ديگران بوده و از سوي ديگر بيدار كردن مخاطب بوده است و اينكه گاهي كساني كه با نصيحت، خيرخواهي، مهرباني و صبوري هدايت‌پذير نيستند، نياز به افشاگري دارند و هرگز هدف امام (ع) از بيان اين عبارات جنبه بي‌ادبي يا بي‌اخلاقي ندارد. در كليه مصاديق مورد بررسي امام (ع) از حد اعتدال خارج نشده‌اند؛ چرا كه خروج از اعتدال آتش لجاجت را شعله‌ور‌تر مي‌سازد و اين با فلسفه تربيت اخلاقي سازگاري ندارد.

57487

دانشگاه وليعصر رفسنجان

مرضيه كهنوجي

نهج البلاغه

حسين كامياب