بررسي و تحليل جايگاه استان هاي ايران از لحاظ مؤلفه هاي اقتصاد مقاومتي

دانشگاه ولي عصر(عج) رفسنجان

كارشناسي ارشد

نگاهي اجمالي به وضعيت اقتصاد كشور، به ويژه نرخ پايين رشد اقتصادي و تورم ركودي چند سال اخير از يكسو و همچنين فشارهاي تحريمي و ظالمانه بر اقتصاد كشور ناشي از حاكميت نظام سلطه بر اقتصاد بين الملل از سوي ديگر، ضرورت اتكا علمي و عملي بر ظرفيت هاي داخلي كشور و بهره گيري از منابع غني و استعدادهاي سرشار مادي و معنوي كشور را دو چندان مي كند. واضح است ايجاد پويايي و بهبود شاخص هاي كلان اقتصادي مستلزم حركت متوازن، پرشتاب و هدفمند توسط تمامي بخش هاي اقتصادي جامعه و تسهيل فضاي اقتصادي توسط سياست گذاران و متوليان كلان كشور است. در اين پژوهش با استفاده از روش هاي تصميم گيري چند شاخصه، به رتبه بندي استان هاي ايران از لحاظ مؤلفه هاي اقتصاد مقاومتي پرداخته شد. براي اين كار از دادهاي مركز آمار ايران مربوط به سال 1395 استفاده شده است. ماتريس تصميم با داده هاي واقعي حاصل از 10 شاخص اصلي و مهم تحقق رشد پويا، ارتقاي بهروري، پيشبرد برون گرايي اقتصاد، ارتقاي توان ملي، عدالت بنيان كردن اقتصاد و توسعه عدالت اجتماعي، انضباط مالي در بخش عمومي و قطع وابستگي بودجه به نفت، توسعه اقتصاد دانش بنيان، شفاف سازي و سالم سازي اقتصاد، مردمي كردن اقتصاد و اصلاح الگوي مصرف كه هر كدام داراي زير شاخص هايي در مجموع 34 زير شاخص هستند، تشكيل شد. وزن شاخص ها با استفاده از روش آنتروپي شانون، تعيين و از روش هاي تصميم گيري چند شاخصه ( waspas،vikor، electre، تحليل روابط خاكستري) استفاده شده تا استان هاي موفق در زمينه فعاليت هاي اجرايي اقتصاد مقاومتي انتخاب شوند. اما به دليل آنكه هر كدام از اين روش ها، رتبه بندي متفاوتي را نمايش دادند از فنون تلفيقي poset استفاده شد. نتايج حاكي از آن است كه استان هاي تهران، البرز، اصفهان و سمنان بالاترين رتبه و استان هاي سيستان و بلوچستان، هرمزگان، كردستان و ايلام پايين ترين رتبه را از لحاظ شاخص هاي كل اقتصاد مقاومتي كسب كردند. همچنين از نظر همگوني شاخص ها، استان ها از وضعيت نامطلوبي برخوردار هستند و از نظر ميانگين شاخص كل، 17 استان پايين تر از ميانگين و 14 استان بالاتر از ميانگين كل قرار دارند كه نشان از پايين بودن مقاومت اقتصادي اكثر استان ها از نظر مؤلفه هاي اقتصاد مقاومتي است.

56978

دانشگاه وليعصر رفسنجان

مسلم انصاري نسب

برنامه ريزي سيستم هاي اقتصادي

وحيد فرزام