بهينه سازي توپولوژي خرپا به روش الگوريتم ده پا اصلاح شده

دانشگاه ولي عصر(عج) رفسنجان

كارشناسي ارشد

يك طرح مناسب طرحي است كه اهداف خود را با حداقل هزينه و كمترين زمان محاسباتي برآورده كند. در مهندسي عمران به دليل پرداختن به سازه هاي بزرگ مقياس و تعداد زياد متغيرهاي طراحي، دست يابي به چنين طرحي،تنها بر اساس تجربه، بسيار دشوار است و لذاروش هاي بهينه سازي بعنوان يك ابزار مناسب در جهت يافتن يك طرح اقتصادي و كارآمد به كمك طراحان آمدند. از انواع روش هاي بهينه سازي، بهين سازي توپولوژي بوده كه با توجه به عملكرد انتخابي سطح مقطع و وجود يا عدم وجود اعضا، يك روش مناسب در بهينه يابي سازه ها مي باشد. در اين پايان نامه از الگوريتم ده پا كه يك الگوريتم فرا ابتكاريست براي اولين بار در سيستم هاي سازه اي استفاده و با روش ماشين هاي ياخته اي تركيب و براي بهينه سازي توپولوژي خرپاها بكار برده شده است. در بهينه سازي خرپاها، تغيير مكان سازه و تنش مجاز به عنوان قيدهاي طراحي مساله بهينه سازي در نظر گرفته مي شوند. سطح مقطع كليه اعضا به عنوان متغيرهاي توپولوژي و نيروهاي جانبي سازه نيز از نوع استاتيكي در نظر گرفته شده اند. نتايج طراحي ها نشان داد كه عملكرد الگوريتم تلفيقي در بهينه سازي توپولوژي سازه هاي خرپاها نسبت به الگوريتم ده پا برتري مناسبي دارد. لذا مي توان نتيجه گرفت كه الگوريتم تلفيقي در مقايسه با روش هاي پيشين سرعت همگرايي بالاتر و توانايي دست يافتن به مقادير مطلوب را داراست.

56102

دانشگاه وليعصر رفسنجان

احسان خجسته فر

عمران

مصطفي مشايخي