ارتقاي دانش فراگيران زبان انگليسي در مورد هم نشين هاي فعل + اسم: آموزش صورت محور در مقايسه با آموزش معنا محور

دانشگاه ولي عصر(عج)

كارشناسي ارشد

در عرصۀ پژوهش¬هاي زبان دوم، بررسي يادگيري واژگان زبان دوم براي دهه ¬هاي متمادي رويۀ بيشتر محققان بوده است. با وجود اين، يادگيري هم نشين ها توجه علمي بيشتري را مي طلبد. به علاوه، بيشتر تحقيقات انجام شده مربوط به محيط¬هايي است كه در آن¬ها زبان انگليسي به عنوان زبان دوم شناخته مي¬شود. به عبارت ديگر، يادگيري هم نشين ها در محيط¬ هاي زبان خارجي كمتر مطالعه شده است. اين پژوهش كه سعي دارد در اين مسير حركت كند، به بررسي تاثير سه رويكرد آموزشي شامل آموزش صورت محور، آموزش معنا محور و رويكرد سنتي بر يادگيري هم نشين ها توسط فراگيران ايراني زبان انگليسي مي پردازد. در اين راستا، شصت فراگير سطح متوسط زبان انگليسي در آموزشگاه ها بر پايه ي نمرات شان در يك آزمون استاندارد بسندگي زبانِ نلسون، به عنوان شركت كنندگان در اين پژوهش انتخاب و به سه گروه آموزشي فوق تقسيم شدند. همچنين، يك آزمون آشنايي با هم نشين ها جهت ارزيابي دانش فراگيران در مورد هم نشين ها استفاده شد. گروه آموزشي صورت محور تكليف ديكتوگلاس را انجام دادند كه هم بر آيتم هاي زبان هدف و هم بر معنا تاكيد داشت. از طرف ديگر، گروه آموزشي معنا محور، تكليف ارتباطي (بحث گروهي) را انجام دادند كه نيازي به توجه به آيتم هاي زبان هدف نداشت. گروه سوم (آموزش سنتي) هيچكدام از آموزش هاي صورت محور يا معنا محور را دريافت نكرد. در عوض، به اين گروه تركيبي از توضيحات در مورد هم نشين ها يا آيتم هاي واژگاني جديد و به آرامي خواندن متن براي ذكر ايده ي اصلي يا پاسخ به سؤالات درك مطلب، ارائه شد. نتايج نشان مي دهند كه گروه آموزشي صورت محور به صورت معنا داري نسبت به دو گروه ديگر در پس آزمون هاي هم نشيني دريافتي و توليدي عملكرد بهتري دارد.

52245

دانشگاه وليعصر رفسنجان

محمد حسن زاده

زبان انگليسي

غلامرضا روحاني