بررسي عنصر رنگ در غزليات خواجوي كرماني

دانشگاه ولي عصر

ارشد

شعر غنايي فارسي با تغزل آغاز مي شود و پس از آن به صورت قالبي مستقل در بر دارنده‌ي بسياري از احساسات شاعران فارسي زبان، روند تكوين را طي مي كند. رنگ به عنوان يكي از اساسي‌ترين عناصر در غزل فارسي نقش بازي مي كند. در اوايل سده‌ي هشتم هجري، خواجو غزل پردازي موفق است كه غزل عاشقانه و عارفانه را به صورت بسيار جدي دنبال مي‌كند. در اين پژوهش فراواني و بسامد رنگ‌ها در غزل هاي خواجو براساس نظريات مربوط به رنگ بررسي شده است. اين پژوهش در چهار فصل تنظيم شده است. از جمله: پيشينه‌ي پژوهش، سير رنگ در زندگي بشر، بررسي رنگ در غزليات خواجوي كرماني و نتيجه‌گيري. در فصل اول ضمن تعريف كلي درباره‌ي رنگ و تأثير آن بر روي روح و روان آدمي و همچنين شعر و شاعر به خواجو و غزل وي مي پردازد سپس با مروري بر تحقيقات انجام شده و اهداف و روش تحقيق به پايان مي‌رسد. فصل دوم به بررسي رنگ و بازتاب آن در زندگي بشر پرداخته كه در آن ابتدا رنگ و پيشينه‌ي رنگ را مورد بحث قرار مي گيرد و سپس از ردپاي رنگ در زمينه‌هاي مختلف زندگي بشر سخن به ميان مي‌آورد ، به دسته‌بندي‌هاي رنگي و توضيحي اجمالي در باب هر رنگ مي‌پردازد و هر رنگ را از چهار ديدگاه: اساطير باستان، قرآن، عرفان و تصوف و روان شناسي مورد بررسي قرار مي‌دهد. فصل سوم به شرح احوال خواجوي كرماني، آثار وي، طرز شعر و غزل و صور خيال و ... مي‌پردازد و ضمن نمايش دادن نمودارهاي رنگي در غزليات، به ميزان استفاده‌ي خواجو از هر رنگ با توجه به اعداد و ارقام اشاره مي‌كند و در فصل چهارم با توجه به تمام اين بحث‌ها و بررسي‌ها به نتيجه‌گيري مي پردازد.

48936

دانشگاه وليعصر رفسنجان

محسن پورمختار

ادبيات فارسي

روئين تن فرهمند