بررسي سه گانه نويسي(تريلوژي) در ادبيات داستاني فارسي

دانشگاه ولي عصر

ارشد

سه گانه(Trilogy) را شايد بتوان يكي از فراگيرترين، پركاربردترين و از آن دست عبارات و اصطلاحاتي دانست كه با بسآمدي فراوان در شاخه هاي مختلف علوم انساني، هنر، جامعه شناسي، تاريخ و به ويژه ادبيات داستاني داراي جايگاهي خاص و قابل تأمل است. در بين تمامي گونه هاي بر شمرده شده، سه گانه با ادبيات داستاني نيز سازگاريِ قابل ملاحظه اي دارد. اصرار به سه گانه نويسي از يك سو و ادعاي سه گانه بودن برخي از آثارِ نويسندگانِ ايراني از سويي ديگر هر پژوهشگري را بر آن مي دارد تا به ابعادِ مختلف و چراييِ آن با نگاهي باريك بينانه تر بنگرد. اگرچه بررسي هاي تطبيقي در اين گونه ي اثر آفريني، به دليلِ فاصله ي فراوانِ ديدگاه هايي كه در مجامع ادبيِ اين سوي مرزها با ديگر سو وجود دارد، تمامي پارامترهاي لازم در اين تحقيق تطبيقي را در بر نخواهد گرفت و حصولِ نتيجه را اندكي بعيد و سخت مي كند اما با آشناييِ آكادميك و نگاه نوينِ نقدِ مدرن، در ادبيات داستاني فارسي، مرزبندي در آفرينش هايي كه نام و نشانِ سه گانه بودن بر خود گذارده اند به واقع به چالش كشيده شدنِ منتقد است و نويسنده و پديد آورنده در اين مجال، همواره برخوردي محتاط با اين اصطلاحِ نام آشنا اما تعريف نشده داشته است. در اين تلاشِ پژوهشي كوشيده ايم تا با بررسيِ برخي آثارِ قرار گرفته در دايره ي سه گانه نويسي، با رعايت ايجاز و عدمِ ورودِ تام به نقدِ محتوايي، برخي از سه گانه هاي ادبيات داستاني را با دقتيِ موشكافانه تر مرور كنيم

48894

دانشگاه وليعصر رفسنجان

حميد جعفري

زبان و ادبيات فارسي

سعيد حاتمي