اثر ميكوريز آربو سكولار ﴿Glomus Mosseae﴾ بر مقاومت به شوري سه پايه اي پسته سرخس ،ابارقي و بنه باغي (P.eurycrpa p.mutica)

ولي عصر رفسنجان

ارشد

به‌منظور بررسي اثر قارچ ميكوريز آربسكولار بر مقاومت به شوري پايه‌هاي پسته آزمايشي گلخانه‌اي در قالب كاملا تصادفي و بصورت فاكتوريل با سه فاكتور ميكوريز در دو سطح (ميكوريز و بدون ميكوريز)، شوري آب آبياري در چهار سطح (5/0شاهد، 5، 10 و 15 دسي‌زيمنس بر متر) و پايه در سه سطح (سرخس، ابارقي و بنه باغي) به اجرا در آمد. بذر پايه‌هاي مورد استفاده در زمان كاشت توسط قارچ Glomus mosseae مايه‌كوبي گرديد و دانهال‌هاي بذر به‌ مدت 150 روز قبل از آغاز تنش شوري در شرايط گلخانه رشد نمودند (دماي 5±32، ميانگين رطوبت نسبي 30 درصد و شدت نور 10±50 كيلولوكس در ميانه روز). گياهان سپس به مدت 75 روز تحت تنش شوري قرار گرفتند. نتايج نشان داد شوري سبب كاهش وزن خشك برگ و ساقه، درصد رطوبت برگ، ساقه و ريشه، سطح برگ و نسبت سطح برگ، محتواي نسبي آب برگ، كلروفيل و كارتنوئيدها، مجموع قندهاي محلول، ساكارز، فسفر و پتاسيم و افزايش درصد ريزش برگ، متيل‌گلي‌اكسالات، پرولين، گلايسين بتائين، سديم و كلر شاخساره و ريشه، نسبت به شاهد گرديد. استفاده از ميكوريز آربسكولار در اين تحقيق به‌طور قابل ملاحظه‌اي عملكرد گياهان را در شرايط شوري نسبت به گياهان بدون ميكوريز افزايش داد. دانهال‌هاي ميكوريزي از نظر پارامتر‌هاي مختلفي از جمله پارامتر‌هاي رويشي، روابط آبي و به‌ويژه جذب عناصر نسبت به دانهال‌هاي بدون ميكوريز بهتر بودند. با افزايش سطح شوري از همزيستي ميكوريز با دانهال‌هاي پسته كاسته شد. پايه‌هاي استفاده شده در اين پژوهش واكنش‌هاي متفاوتي به تنش شوري داشتند. ميزان كاهش وزن خشك پايه‌هاي بنه‌باغي، سرخس و ابارقي در سطح شوري 15 دسي‌زيمنس برمتر نسبت به شاهد به ترتيب 21، 33 و 40 درصد بود كه مي‌توان آن را به عنوان شاخصي از مقاومت اين پايه‌ها نسبت به تنش شوري در نظر گرفت.

47550

دانشگاه وليعصر رفسنجان

حميد رضا كريمي،مجيد اسماعيل زاده

باغباني.فيزيولو‍ژي و اصلاح درختان ميوه

محمد حسين شمشيري