بررسي نتايج درمان با فعالكننده پلاسمينوژن بافتي در بيماران مبتلا به سكته مغزي حاد مراجعه كننده به بيمارستان پورسيناي رشت از دي ماه 1394 الي فروردين 1399 و تعيين عوامل موثر بر آن

رشت

چكيده: زمينه و هدف: ارزيابي نتايج درمان با فعالكننده پلاسمينوژن بافتي در بيماران مبتلا به سكته مغزي حاد از مباحثي است كه همواره مورد توجه پژوهشگران واقع گرديده است. اين پژوهش با هدف بررسي نتايج درمان با فعالكننده پلاسمينوژن بافتي در بيماران مبتلا به سكته مغزي حاد مراجعهكننده به بيمارستان پورسيناي رشت از دي ماه 1394 الي فروردين 1399 و تعيين عوامل موثر بر آن انجام گرفت. مواد و روشها: اين پژوهش يك مطالعهي از نوع گذشته نگر بود جامعه ي آماري اين پژوهش شامل تمامي افرادي بود كه با علايم سكته مغزي حاد از دي ماه 1394 الي فروردين 1399 به اورژانس بيمارستان پورسينا رشت مراجعه كردند و پس از انجام سيتي اسكن مغز و كنار گذاشتن موارد منع مصرف، كانديد دريافت rTPA شدند و دارو را با دوز استاندارد (mg/kg 6/0) دريافت كردند (87 بيمار). اطلاعات دموگرافيك، سابقه بيماريهاي زمينهاي، مصرف قبلي داروهاي انتيكواگولان، سابقه مصرف سيگار و الكل، ميزان فشارخون و قندخون بدو مراجعه و اطلاعات مربوط به تجويز دارو شامل فاصله زماني شروع علايم تا تجويز دارو و بروز عوارض شامل خونريزي مغزي و مرگ و مير، و امتيازدهي NIHSS و MRS بدو ورود و هنگام ترخيص و يا فوت بيماران از ديتابيس بيمارستان استخراج گرديد. درنهايت اطلاعات با نرم افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافتهها: نتايج نشان داد كه ميانگين NIHSS بيماران پس از درمان از 3/15 به 9 كاهش يافت، همچنين 2/9 % شركتكنندگان (8 نفر) بهبودي كامل (0MRS=) و 3/33 % شركت كنندگان بهبودي نسبي (2/1MRS=) داشتند و قادر به ادامهي زنگي مستقل بودند. 7/13 % شركتكنندگان دچار عوارض مختلف گرديدند. كه در ميان افراد داراي عوارض شايع ترين عارضه ي شركت كنندگانICH (IntraCranial Hemmorrhage) بود (در 6/12% بيماران). همچنين نتايج نشان داد 77 % شركتكنندگان ترخيص و 23 % اكسپاير (مرگ و مير بيمارستاني) گرديدند. ميانگين و انحراف معيار امتياز NIHSS كل شركتكنندگان پس از دريافت فعالكننده پلاسمينوژن بافتي بهصورت معنادار كاهش پيدا نموده بود (001/0>P). امتياز MRS كل شركتكنندگان پس از دريافت فعالكننده پلاسمينوژن بافتي به صورت معنادار افزايش پيدا نموده بود (001/0>P). نتايج نشان داد كه تغييرات امتياز NIHSS شركت كنندگان با هيچ يك از ريسك فاكتورها ارتباط آماري معناداري نداشت. تغييرات امتياز MRS كل شركتكنندگان با سن (01/0>P، 34/0=r) همبستگي مثبت و با سطوح پلاكت(04/0=P، 21/0=r) همبستگي منفي و معناداري داشت. ميان تغييرات امتياز MRS با امتياز NIHSS (001/0>P، 46/0=r) همبستگي مثبت و معناداري وجود داشت. نتيجه‌گيري: در اين پژوهش ميانگين NIHSS بيماران پس از درمان كاهش قابل قبولي داشت. 5/42 درصد بيماران بدون ناتواني يا با ناتواني اندك مرخص شدند (3>MRS). 23 % بيماران دچار مرگ و مير بيمارستاني شدند. شايعترين عارضه در كل شركتكنندگان ICH با درصد 6/12 % بود. ميان هيچكدام از ريسك فاكتورها باNIHSS و پيامد نهايي ارتباط آماري معناداري وجود نداشت. نتايج حاكي از نقش موثر و مثبت استفاده از پلاسمينوژن بافتي ميباشد. با اينحال ميتوان باتوجه بيشتر به بيماران با ريسك بالا و انجام غربالگريهاي منظم براي آنها در كنار ارائه مراقبت بيشتر و كاملتر ميزان مرگ و مير انها را كاهش داد. كليدواژه: فعالكننده پلاسمينوژن بافتي، سكته مغزي حاد، نتايج درماني

3705

علوم پزشكي گيلان