بررسي فرسودگي شغلي و ارتباط آن با فضاي فيزيكي از ديدگاه پرستاران و پزشكان شاغل در بخشهاي بستري بيماران مبتلا به كوويد-19 در بيمارستانهاي پورسينا و رازي رشت و پيروز لاهيجان طي اسفند ماه 98 الي مرداد ماه 99

رشت

زمينه و هدف: با وقوع پاندمي كوويد-19 و افزايش بيماران بستري در بيمارستانها فشار شديدي بر پرستاران و پزشكان به عنوان افراد مسئول درمان و مراقبت از بيماران مبتلا به بيماري كوويد19 وارد گرديد. فرسودگي كادر درماني يك مشكل اساسي در حرفه پزشكي است و فشار كاري مهمترين عامل در ايجاد آن است. محيط فيزيكي بيمارستان از عوامل مهم تاثير‌گذار در سلامت جسمي و رواني كاركنان بيمارستان بوده و ارتقاي آن عاملي مهم جهت ارتقاي سيستم بهداشتي و درماني مي‌باشد. با توجه به اينكه 3 بيمارستان رازي، پورسينا و پيروز مراكز اصلي پذيرش مبتلايان بيماري كرونا در رشت و لاهيجان ميباشند و به علت تعدد بيماران بستري مبتلا به كوويد-19 در اين سه مركز و تعدد كادر درمان آنها، درصدد آن برآمديم تا اين سه بيمارستان را مورد بررسي قرار دهيم. مواد و روشها: اين پژوهش تحليلي از نوع مقطعي-همبستگي ميباشد كه در آن، 406 نفر از پزشكان و پرستاران شاغل در بخشهاي بستري بيماران مبتلا به COVID-19 در بيمارستانهاي رازي، پورسيناي رشت و پيروز لاهيجان طي ماههاي اسفند 98 تا مرداد 99 مورد بررسي قرارگرفتند. ابزار گردآوري دادهها در اين پژوهش از سه بخش تشكيل ميشود. پرسشنامه اول شامل اطلاعات اجتماعي و شغلي كادر درمان، پرسشنامه دوم مرتبط با فضاي فيزيكي بيمارستان و پرسشنامه سوم مرتبط با فرسودگي شغلي ميباشد. پس از جمعآوري اطلاعات پرسشنامهاي، دادهها وارد نرمافزار SPSS نسخه 21 گرديد. جهت تعيين همبستگي نمرات فرسودگي شغلي با نمره حيطههاي فضاي فيزيكي از ضريب همبستگي پيرسون و جهت تعيين ميزان ارتباط فضاي فيزيكي با فرسودگيشغلي از مدل رگرسيون لجستيك استفاده شد. در آناليز تكمتغيره جهت تعيين ميزان فرسودگي برحسب متغيرهاي فردي و اجتماعي پزشكان و پرستاران از آزمونهاي منويتنييو و كوريسيكالواليس استفاده شد. سطح معنيداري آزمونها در اين مطالعه با 0.05>P در نظر گرفته شد. نتايج: بيشتر افراد شركتكننده در اين پژوهش، پرستار خانم بودند. بالاترين نمره فرسودگي شغلي مربوط به حيطه فقدانموفقيتفردي بود و بهطور كلي نمره فرسودگي شغلي از دامنه 0 تا 132 نمره برابر با 36/14±01/49 بود. نمره كل ويژگي محيط كار از دامنه 22 تا 110 برابر با 2/12±04/61 بود و كمترين نمره مربوط به حيطه محيط بود. فرسودگي شغلي با نمره حيطه محيط (P<0.001، r = -0.339) و با حيطه نور (P<0.001، r = -0.355) و با حيطه ديد به فضاي طبيعي (P<0.001، r = -0.392) و همچنين نمره كل ويژگي محيط كار (P<0.001، r =-0.442) ارتباط معنيدار معكوس داشت. بيمارستان پيروز نمره ويژگيهاي محيط كار بالاتري كسب كرد و كادر درمان بيمارستان پيروز فرسودگي شغلي كمتري داشتند. پس از تعديل اثرات متغيرهاي فردي و شغلي از بين حيطههاي ويژگيهاي محيط كار، فقط حيطه نور ارتباط معنيداري (P=0.018, OR=0.910) با فرسودگي شغلي داشتهاست، بهطوري كه باافزايش نمره حيطه نور شانس نسبي فرسودگي شغلي كاهش مييابد. نتيجه گيري: به هر ميزان فضاي فيزيكي بيمارستانها بهتر باشد ميزان فرسودگي شغلي كادر درمان شاغل در آنها، كاهش مييابد. از بين حيطه-هاي ويژگيهاي محيط كار، فقط حيطه نور ارتباط معنيدار و معكوسي با فرسودگي شغلي دارد. بيشترين ميزان فرسودگي شغلي مربوط به حيطه فقدانموفقيتفردي است

3700

علوم پزشكي گيلان