بررسي عوارض و ميزان موفقيت و باز بودن گرافت هاي شرياني- شرياني در بيماران دياليزي بدون دسترسي عروق دياليز از سال 1398 تا 1399

رشت

مقدمه: شماري از مقالات پروسيجرهاي دسترسي عروقي ديگري را مطرح مي كند كه در صورت شكست همه سايت هاي شرياني وريدي اندام فوقاني و تحتاني مي تواند مورد استفاده قرار گيرد. يكي از اين پروسيجرها گرافت شرياني به شرياني است كه در اين مطالعه بررسي مي شود. مواد و روشها: در اين مطالعه مقطعي توصيفي طي سال هاي 1398 و 1399 بيماراني كه دسترسي هاي متعدد اندام فوقاني و تحتاني داشتند و دچار اختلال عملكرد آنها شدند مورد بررسي قرار گرفتند(10 مورد). معيار ورود به مطالعه بيماراني را شامل مي شد كه سونوگرافي اندام فوقاني و تحتاني جهت آنها انجام شد كه در صورت انسداد كاو فوقاني و تحتاني و عدم موفقيت برقراري جريان با مداخله اندوواسكولار كانديد گرافت شرياني شرياني شده و وارد مطالعه شدند. بيماران قبل از عمل تحت اندازه گيريSegmental Pressure و سونوگرافي كالرداپلر قرار گرفتند، در صورت وجود آترواسكلروزيس يا ايسكمي مزمن از مطالعه حذف شدند. يافتهها: در مطالعه ما ده بيمار مورد بررسي قرار گرفتند كه از اين ميان 6 مورد (60 درصد) مرد و 4 مورد (40 درصد) زن بودند.ميانگين سني بيماران مورد بررسي ما 6/8±45/57 سال بود كه بيشتر بيماران (50 درصد،5 مورد) در بازه سني 50 تا 55 سال بود. از ميان ده بيمار مورد بررسي يك مورد تنگي در آناستوموز و يك مورد نيز ترومبوز مشاهده شد و ميزان موفقيت اوليه 80% بود. نتيجهگيري: نتايج مطالعه ما نشان داد كه گرفت شرياني-شرياني يك تكنيك جديد و يك آلترناتيو براي شرايط خاص پس از شكست تمامي گزينه‌هاي دسترسي است. اين تكنيك را براي بيماران دچار انسداد وريد مركزي مي توان در نظر گرفت.

3659

علوم پزشكي گيلان