بررسي ارتباط بين ضخامت بافت چربي اپيكارد در اكوكارديوگرافي و وقوع ضربان بطني زودرس (PVC) در بيماران مراجعه¬كننده به بيمارستان حشمت طي سال 98

رشت

زمينه: ضربان بطني زودرس (pvc) يكي از شايع¬ترين آريتمي¬ها مي¬باشد. برخي مكانيسم¬هاي بالقوه براي توضيح رابطه ضخامت بافت چربي اپيكارد و ضربات بطني زودرس مكرر مطرح شده¬اند. تاثير ضخامت بافت چربي اپيكارد، كه مي¬تواند منجر به تغييرات ساختاري و فراساختاري در ميوكارد شود، مي¬تواند به عنوان يك مكانيسم ممكن مطرح شود. هدف از اين مطالعه بررسي ارتباط بين ضخامت بافت چربي اپيكارد در اكوكارديوگرافي و وقوع ضربان بطني زودرس (PVC) در بيماران مراجعه¬كننده به بيمارستان حشمت طي سال 98 مي¬باشد. روش اجرا: اين مطالعه¬ي مورد- شاهدي بر روي50 بيمار سرپايي مراجعه¬كننده به كلينيك بيمارستان دكتر حشمت رشت در سال 98 به روش نمونه¬گيري در دسترس انجام شد. گروه مورد شامل افرادي بدون بيماري ساختاري قلب كه داشتن PVC مكرر (بيشتر از 10بار در يك ساعت) در هولتر مونيتورينگ و گروه كنترل افرادي هستند كه از نظر سن و جنس با گروه مورد همسان شده¬اند و كمتر از 10 بار در ساعت PVC داشتند و از بيماران مراجعه¬كننده به بيمارستان حشمت و كلينيك مي¬باشند وارد مطالعه شدند. اطلاعات دموگرافيك (شامل سن، جنس، قد، وزن، سابقه ديابت، هيپرليپيدمي، فشارخون و مصرف سيگار) و آزمايشات بيوشيميايي خون و الكتروكارديوگرام از تمامي بيماران گرفته شد. ارزيابي ميزان ضخامت بافت چربي اپيكارد و تمام پارامترهاي اكوكارديوگرافيك توسط يك كارديوگرافيست بدون اطلاع از وضعيت كلينيكي بيمار توسط اكوكارديوگرافي در هر دو گروه بيمار و گروه كنترل انجام شد. داده¬هاي جمع¬آوري شده نيز از طريق روش¬هاي آماري مورد تجزيه و تحليل قرارگرفت. يافته¬ها: در اين مطالعه ميانگين سني گروه مورد 12/11±04/51 و ميانگين سني گروه شاهد 92/13±72/42 بود. در گروه مورد 15 نفر(60 درصد) زن و در گروه شاهد 17 نفر(68 درصد) زن و مابقي مرد بودند. بين دو گروه مورد و شاهد از لحاظ داشتن سابقه ديابت (29/1=OR)، سابقه فشارخون بالا (96/1 OR=)، سابقه هيپرليپيدمي (69/0=OR) تفاوت آماري معني‌داري يافت نشد (05/0<P-value). بين دو گروه مورد و شاهد از لحاظ سن (07/1=OR) تفاوت آماري معني‌داري يافت شد(033/0=P). نتيجه¬گيري: به طور خلاصه نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد ميانگين سن و ميانگين وزن در گروه مورد نسبت به گروه شاهد بالاتر بود كه اين بالاتر بودن معنادار بود. همچنين در گروه شاهد سن واحدهاي مورد پژوهش با ضخامت بافت چربي اپي كارد ارتباط داشت بطوري¬كه با افزايش سن ضخامت بافت چربي اپي كارد افزايش پيدا كرد. اگرچه ميانگين ضخامت بافت چربي اپي كارد در گروه مورد بيشتر از گروه شاهد بود اما ارتباط معنادار مشاهده نشد. از طرفي هم بين ضخامت بافت چربي اپيكارد با ديابت، هيپرليپيدمي، فشار خون و مصرف سيگار در گروه مورد و شاهد تفاوت معناداري يافت نشد.

3626

علوم پزشكي گيلان