عنوان
بررسي تاثير تحريك فراجمجمه‌اي دو نيمكره‌اي بر عملكرد كلامي در بيماران مبتلا به آفازي بروكا ناشي از استروك ايسكميك در فاز تحت حاد
محل تحصيل
رشت
چكيده
زمينه و اهداف: يكي از شايع‌ترين نقايص شناختي ناشي از استروك، آفازي است كه با وجود استفاده از گفتاردرماني و روش‌هاي دارويي سطوحي از نقايص مزمن باقي مي‌ماند. مي‌توان از مداخلات غيرتهاجمي از قبيل tDCS كه با اثر آنودال و كاتودال سبب القا و مهار پلاستيسيته مي‌شود جهت تسهيل عملكرد مغز استفاده كرد. در اين طرح اثر tDCS بر بهبود آفازي بروكا ارزيابي مي‌شود.
روش‌ها: در يك مطالعه‌ي كارآزمايي باليني دو سو كور، از پاييز 98 طي 14 ماه از مراجعه‌كنندگان به مركز آموزشي درماني پورسينا دانشگاه علوم پزشكي گيلان، 30 بيمار مبتلا به آفازي بروكا، در دو گروه 15 نفره طي 7 جلسه تحت مطالعه قرار گرفتند. tDCS آنودال روي كورتكس ضايعه و tDCS كاتودال روي كورتكس مقابل ضايعه با شدت mA 2 و به مدت 20 دقيقه در هر جلسه از tDCS فعال اعمال شد. در گروه شم طي 30 ثانيه تحريك الكتريكي برقرار و سپس به صفر رسيد. عملكرد كلامي قبل از شروع مداخله، پايان مداخله و نيز 3 ماه بعد با آزمون P-WAB-1 ارزيابي شد. از آزمون هاي آماري T، Chi-Square و Repeated Measurement جهت تحليل در SPSS نسخه 16 استفاده شد.
نتايج:نتايج نشان دادند كه مقايسه ميانگين تغييرات نمره آزمون بين دو گروه پس از 7 جلسه (41/4=T-مستقل و0001/0P<) و نيز بعد از 3 ماه (33/4-T= مستقل، 0001/0 >P) معنادار بوده است. مقايسه ميانگين تغييرات نمره آزمون در سه زمان ارزيابي در گروه مداخله (7/161F= ، 0001/0P< ) و در گروه شم (3/59F= ، 0001/0P< ) معنادار بوده كه ميانگين تغييرات در گروه مداخله بيشتر بوده است. هم‌چنين در بيماران زن، سن كمتر از 62 سال و حجم ضايعه كوچكتر تحت مداخله، عمكرد كلامي بهتر بود.
شماره ركورد
3622
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان