بررسي عوارض بينايي و شنوايي استفاده از دفرازيروكس در بيماران مبتلا به بتا-تالاسمي وابسته به تزريق خون بالاي ده سال مراجعه¬كننده به بيمارستان 17 شهريور و كلينيك بعثت شهر رشت در سال 1398

رشت

مقدمه: بتا-تالاسمي¬ها گروهي از اشكال ارثي كم¬خوني هستند كه در نتيجه¬ي جهش در ژن β-گلوبين ايجاد مي¬شوند. دفرازيروكس يك آهن زداي خوراكي است كه به ¬طور گسترده¬اي جهت درمان ازدياد آهن در بيماران مبتلا به بتا-تالاسمي وابسته به تزريق خون استفاده مي¬گردد. در اين مطالعه قصد داريم فراواني عوارض بينايي مانند كوررنگي، اختلال حدت بينايي، كاتاراكت، گلوكوم و اختلالات شبكيه و هم¬چنين كاهش شنوايي حسي-عصبي، وزوزگوش و كري ناشي از دفرازيروكس و نيز ارتباط آن¬ها با متغيرهاي مطرح¬شده در جمعيت مورد مطالعه را مورد بررسي قرار دهيم. روش اجرا: در اين مطالعه توصيفي گذشته ¬نگر، تعداد156 بيمار بتا-تالاسمي وابسته به تزريق خون كه حداقل به¬ مدت يك¬سال متوالي تحت درمان شلاتور آهن deferasirox بودند، سن آن ها بالاي ده سال بود و تحت معاينات دوره¬اي بينايي و شنوايي قرار گرفته بودند، انتخاب شدند. چك¬ليستي شامل اطلاعات بيماران از جمله سن، جنس، سن شروع مصرف دارو، مدت زمان استفاده از دارو، دوز مصرفي شلاتور و متوسط مقدار فريتين سرم شش¬ماهه در طي بررسي تهيه شد. نتايج معاينات بينايي شامل ابتلا به كوررنگي، اختلال حدت بينايي، گلوكوم، كاتاراكت ، اختلالات شبكيه و اوديومتري انجام¬شده درسال 1398 و نيز گزارش وزوز گوش و كاهش يا فقدان شنوايي، از پرونده بيماران استخراج و ثبت گرديد. پس از جمع¬آوري اطلاعات، داده¬ها وارد نرم¬افزار آماري SPSS شد و به¬وسيله¬ي آماره¬هاي توصيفي گزارش گرديد. علاوه ¬بر اين، جهت پي بردن به ارتباط عوارض مشاهده¬ شده با مصرف دفرازيروكس برحسب متغيرهاي مطرح¬ شده، از آزمون Fisher’s Exact test با سطح معناداري P كمتر از 05/0 استفاده شد. نتايج: تنها يك مورد مشكل بينايي پيدا شد كه از نوع اختلال حدت بينايي و در حد 9/10 بود. اين مورد در گروه سني 20-10سال، در زنان با سن شروع مصرف دارو 25-10 سالگي، مدت زمان مصرف 8-4 سال، دوز مصرفي mg/Kg/day40-31 و متوسط فريتين شش ماهه ng/ml 2500-1000 رخ داده بود. هم¬چنين دو مورد اختلال شنوايي پيدا شد كه هر دو از نوع كاهش شنوايي حسي-عصبي بودند. هردو مورد در گروه سني 30-20 سال، در زنان، با سن شروع مصرف دارو 25-10 سالگي، مدت زمان مصرف 8-4 سال، دوز مصرفي mg/Kg/day30 و كمتر و متوسط فريتين شش ماهه ng/ml 1000 و كمتر رخ داده بودند. در مطالعه ي ما براساس آزمون Fisher’s Exact test رابطه اي بين اختلالات بينايي و شنوايي و مصرف دفرازيروكس برحسب متغيرهاي مرتبط با بيماري كه در اين مطالعه مطرح شدند (شامل سن، جنس، سن شروع مصرف دارو، مدت زمان مصرف دارو، دوز مصرفي دارو و متوسط مقدار فريتين سرم شش ماهه)، ديده نشد (05/0<p). نتيجه¬گيري: در جمعيت مورد مطالعه ما فراواني اختلال حدت بينايي 6/0% و فراواني كاهش شنوايي حسي-عصبي3/1% بود. بر اساس يافته هاي اين مطالعه، رابطه معناداري بين اختلالات بينايي و شنوايي و مصرف دفرازيروكس ديده نشد. در مجموع نتايج به دست آمده نشان دهنده ي ايمني اين دارو از نظر ايجاد عوارض بينايي و شنوايي است.

3572

علوم پزشكي گيلان