مقايسه ميزان ريشه¬كني هليكو باكتر پيلوري در رژيم چهارده روزه چهاردارويي" بيسموت ساب سيترات، پنتازول، آموكسي سيلين، فروميليد وپروبيوتيك (لاكتوباسيلوس روتري) "با رژيم چهارده روزه چهاردارويي" بيسموت ساب سيترات، پنتازول، آموكسي سيلين، فروميليد و پلاسبو

رشت

چكيده مقدمه: رژيم بهينه براي ريشه¬كني ميكروب هليكوباكترپيلوري سال¬ها است كه مورد بحث پژوهشگران است. هدف از اين تحقيق مقايسه ميزان ريشه¬كني هليكو باكتر پيلوري در دو رژيم چهارده روزه چهاردارويي" بيسموت ساب سيترات، پنتازول، آموكسي سيلين، فروميليد و پروبيوتيك (لاكتوباسيلوس روتري) "با رژيم چهارده روزه چهاردارويي" بيسموت ساب سيترات، پنتازول، آموكسي سيلين فروميليد و پلاسبو" مي¬باشد. مواد و روش: در يك مطالعه كارآزمايي باليني دو سوكور، بيماران با هليكوباكتر پيلوري مثبت مراجعه¬كننده به بخش آندوسكوپي مركز آموزشي و درماني رازي شهر رشت به روش نمونه¬گيري در دسترس و تدريجي مورد بررسي قرار گرفتند. نوع مطالعه موازي مي¬باشد. معيار ورود نمونه¬ها تشخيص بار اول و عدم دريافت دارو جهت ريشه¬كني بود. براي تمام بيماران اطلاعاتي نظير سن، جنس، مصرف سيگار و تاريخ شروع و پايان درمان ثبت شد و افراد به¬صورت Randomization Block به¬صورت آنلاين (بلوك¬هاي چهارتايي) به دو گروه 211 نفر تحت درمان با رژيم درماني 14 روزه گروه دارو: (بيسموت ساب سيترات 240 ميلي گرم 2 بار در روز، پنتوپرازول 40 ميلي¬گرم دوبار در روز، آموكسي سيلين 1 گرم 2 بار در روز، فروميليد 500 ميلي¬گرم 2 بار در روز و پروبيوتيك (لاكتوباسيلوس روتري) 100 ميلي¬گرم 2 بار در روز" و گروه دارونما: رژيم 14 روزه "بيسموت ساب سيترات 240 ميلي¬گرم 2 بار در روز، پنتوپرازول 40 ميلي¬گرم، آموكسي سيلين 1 گرم 2 بار در روز، فروميليد 500 ميلي¬گرم 2بار در روز و پلاسبو" قرار گرفتند. هشت هفته پس از پايان درمان بيماران به روش C14) UBT) مورد آزمايش قرار گرفتند و درصورت منفي شدن تست افراد ريشه¬كن شده محسوب گرديدند. پيامد اوليه در اين مطالعه ريشه¬كني و پيامد ثانويه عوارض دارويي و ضايعات آندوسكوپي مي¬باشد. نتايج: در مجموع 421 بيمار به¬طور كامل تحت درمان قرار گرفتند. ميانگين سن بيماران 72/52 (26/13=SD) سال بود. 234 نفر (6/55 درصد) زن بودند. محل سكونت 328 (9/77 درصد) بيمار شهر و 66 (7/15 درصد) بيمار سيگار مصرف مي‌كردند. براساس آناليز آماري ميزان ريشه¬كني در گروه دارو برابر (1/80%) و در گروه دارونما برابر (2/75%) گزارش شد اما تفاوت آماري معني‌داري بين ميزان ريشه‌كني عفونت هليكوباكترپيلوري در بيماران در دو رژيم يافت نشد. (232/0=P، 43/1=(1)χ2). همچنين نتايج حاصل از اين مطالعه نشان داد كه ميزان وجود عوارض در بيماران با گروه دارونما (6/98 درصد) به¬صورتي معني‌دار بالاتر از افراد با گروه دارو (7/69 درصد) بود(001/0>P، 70/65=(1)χ2). همچنين تفاوت آماري معني‌داري بين ميزان ضايعات اندوسكوپي در بيماران با گروه دارونما و بيماران با گروه دارو مشاهده نشد (05/0<P). نتيجه¬گيري: به¬طور كلي باتوجه به اينكه يك رژيم ايده آل بايد ريشه كني بالاي 90% داشته باشد اين دو رژيم نمي¬تواند به عنوان رژيم ايده¬آل در درمان ريشه كني هليكوباكترپيلوري مورد استفاده قرار گيرد. اما باتوجه به تاثير پروبيوتيك در كاهش عوارض دارويي مي¬تواند همراه با ساير داروها جهت ريشه-كني به عنوان كاهش دهنده عوارض دارويي موثر واقع گردد. كليدواژه: هليكو باكتر پيلوري، رژيم دارويي چهاردارويي و Sequential، ريشه-كني، عوارض

3566

علوم پزشكي گيلان