عنوان
بررسي اثر محافظت پرتوي تركيب دو داروي روزوواستاتين و ملوكسيكام بر ميزان آسيب حاد ناشي از اشعه يونيزان بر لنفوسيت هاي سالم خون انساني
محل تحصيل
رشت
چكيده
مقدمه: پرتودرماني متداول ترين روش براي درمان سرطان هاي انساني است. هشتاد درصد بيماران سرطاني براي اهداف درماني يا تسككيني بكه
راديوتراپي نياز دارند. پرتوهاي يونيزان با عبور از سلول ها ايجاد راديكال هاي آزاد مي كنند كه اين راديكال هاي آزاد به ماكرومولكول هاي حيكاتي
مثل DNA و غشاي سلول برخورد كرده و منجر به آسيب سلولي و نهايتاً عوارض روي دستگاه هاي زيست شكناختي مكي شكوند. تركيبكاتي ككه
خاصيت آنتي اكسيداني دارند با خنثي كردن اثرات راديكال هاي آزاد موجب كاهش اثرات مخرب اشعه مي شوند. روزوواستاتين دارويي است كه
جهت درمان افزايش كلسترول خون مورد استفاده قرار مي گيرد. استاتين ها داراي اثرات ضد التهابي نيز مكي باشكند. از طكرف ديگكر ملوكسكيكام
داروي ضد التهاب است كه اخيراً مشاهده شده است كه اين دارو بر روي لنفوسيت هاي خوني، كه حساس ترين سلول ها نسبت به اشعه يكونيزان
مي باشند، اثرات محافظت پرتوي دارد. از آنجايي كه تاكنون اثرات روزوواستاتين به تنهايي و در تركيب با ملوكسكيكام بكر روي آسكيب ينتيككي
ناشي از اشعه يونيزان بر لنفوسيت هاي خون انسان گزارش نشده است. هدف ما در اين مطالعه بررسي اثر محافظكت پرتكوي روزوواسكتاتين بكه
تنهايي و در تركيب با ملوكسيكام در برابر آسيب حاد ناشي از اشعه يونيزان در سلول هاي لنفوسيت خوني انسان بود.
مواد و روش ها: از 3 فرد داوطلب، 20 ميلي ليتر خون گرفته شد. سپس نمونه هاي خوني به مدت 2 ساعت با غلظت هاي مختلف روزوواستاتين
( 1 ، 2 ، 10 ، 20 ميكرومولار( و نيز غلظت هاي مختلف ملوكسيكام ) 5 ، 10 ، 50 ، 100 ميكرومولار( و تركيب دو داروي در غلظكت هكاي مشكخ
انكوبه شدند. پس از آن نمونه ها در معرض اشعه يونيزان با دوز 5 / 1 گري قرار گرفتند. لنفوسيت ها با PHA و سايتوكلازين B انكوبه شدند تا با
توقف تكثير و دو هسته اي شدن سلول ها، ريزهسته ها قابل تشخي باشند. سلول ها پس از 72 ساعت جمع آوري شدند و بعد از ثابت نمودن و
رنگ آميزي با گيمسا، اثر محافظت پرتوي روزوواستاتين به تنهايي و در تركيب با ملوكسيكام از طريق آزمون ريزهسته مورد ارزيابي قرار گرفت.
نتايج: لنفوسيت هاي انساني تيمار شده با روزوواستاتين كه در معرض اشعه يونيزان قرار گرفتند، كاهش معنكاداري در درصكد ريكز هسكته هكا در
مقايسه با گروه اشعه تنها نشان دادند. بيشترين كاهش در فراواني ريز هسكته هكا در غلظكت 20 ميكرومكولار روزوواسكتاتين و 100 ميكرومكولار
ملوكسيكام مشاهده شد ) 23 درصد كاهش(. به علاوه به لنفوسيت هاي تيمار شده با تركيب روزوواستاتين و ملوكسكيكام ككه در معكرض اشكعه
يونيزان قرار گرفته بودند، كاهش معناداري در درصد ريزهسته ها در مقايسه با گروه اشعه تنها نشكان دادنكد. بيشكترين ككاهش در فراوانكي ريكز
هسته ها در غلظت μM 20 روزوواستاتين + μM 100 ملوكسيكام مشاهده شد ) 22 درصد كاهش(.
نتيجه گيري: نتايج حاصل از اين مطالعه نشان مي دهند كه روزوواستاتين به تنهايي و در تركيب با ملوكسيكام واجد اثرات محافظت پرتوي روي
سلول هاي لنفوسيت نرمال در طي پرتودرماني مي باشد.
نكته جالب توجه اين است كه، تركيب دو داروي روزوواستاتين و ملوكسيكام اثرات كاهنده به مراتب بهتري بر روي درصد ريز هسته ها نسكبت
به روزوواستاتين تنها نشان داده است. استفاده از روزوواستاتين به تنهايي و در تركيب با ملوكسيكام ممكن است سبب افزايش شاخ درمكاني
در پرتو درماني گردد. به نظر مي رسد كه لازم است مطالعات پيش باليني بيشتري انجام شود تا استاتين ها و داروهاي ضد التهابي غير استروييدي
بتوانند در بالين به عنوان تركيبات محافظ پرتو مورد استفاده قرار گيرند.
شماره ركورد
3547
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان