بررسي اثربخشي درمان وزوز گوش به¬صورت منفرد با فلوكسيتين و تركيبي از فلوكسيتين با داروي آلپرازولام

رشت

مقدمه: وزوز گوش به ادراك صدا در غياب حضور خارجي صوت اطلاق مي¬گردد. وزوز گوش همچنان به¬عنوان شكايت شايع بدون درمان مشخص مطرح است. باتوجه به پاتوفيزيولوژي متعدد و احتمال تاثير مهاركننده اختصاصي بازجذب سروتونين (selective Serotonin Reuptake Inhibitor) در مطالعات قبل بر آن شديم به بررسي اثر فلوكستين و تركيب فلوكسيتين و آلپرازولام بپردازيم. روش اجرا: مطالعه حاضر يك مطالعه كارآزمايي باليني دو سو كور بود كه در مركز آموزشي درماني اميرالمومنين رشت انجام شد. مبتلايان به وزوز گوش مزمن (بيش از 6 ماه) غيرضربان¬دار در مطالعه شركت داده شدند كه براساس جدول تصادفي به 3 گروه فلوكستين، آلپرازولام + فلوكستين و دارونما تقسيم شدند. نتايج: 147 بيمار بررسي شدندكه 1/23% آن¬ها افسرده و 4/35% مضطرب بودند. ميانگين سن نمونه¬ها 15/4±86/53 سال و 1/55% زن و 9/44% مرد بودند. فلوكستين باعث كاهش معنادار Visual Analogue Scale (001/0=P)، Beck Depression Inventory (BDI)، (001/0=p)،افزايش Beck Anxiety Inventory(BAI) گرديد. فلوكسيتين و آلپرازولام باعث كاهش معنادار VAS(037/0P=)، BAI(001/0P= )، BDI (038/0P= ) گرديد. هيچكدام تغييرمعناداري در شاخص شدت وزوز گوش ((Tinnitus Severity Index ايجاد نكردند. نتيجه¬گيري: اگرچه گروه فلوكستين و گروه آلپرازولام + فلوكستين باعث بهبود VASشده ولي درمان تركيبي تفاوت معناداري نسبت به درمان تك¬دارويي ندارد. باتوجه به تاثير مثبت فلوكسيتين و آلپرازولام بر روي بهبود علائم اضطرابي وافسردگي، مي¬توانند در اين زمينه كمك كننده باشند.

3520

علوم پزشكي گيلان