مقايسه تغييرات هموديناميك شرياني ديستال اندام فوقاني در گرافت¬هاي شرياني وريدي دياليزي لوپ و مستقيم در بيماران مراجعه كننده به بخش جراحي عروق بيمارستان رازي رشت در سال 1398-1399

رشت

مقدمه: باتوجه به كمتر بودن ميزان عفونت و عارضه و باز بودن طولاني¬تر دسترسي دياليزي (Patency rate) در فيستول-هاي شرياني وريدي، بهترين راه براي همودياليز بيماران دياليزي، استفاده از وريدهاي طبيعي بيمار مي¬باشد. هنگاميكه تمام فيستول¬هاي اندام فوقاني با شكست مواجهه شدند يا رگ مناسب بعلت خونگيري¬هاي متعدد و يا آناتومي نامناسب (رگ¬هاي عمقي و پرپيچ و خم) جهت ايجاد فيستول شرياني وريدي وجود ندارد، استفاده از گرافت مصنوعي در اندام فوقاني توصيه مي¬شود. يكي از عارضه¬هاي مهم دسترسي دياليزي با گرافت مصنوعي ايسكمي اندام مي¬باشد. در اين مطالعه دو روش جراحي مستقيم و لوپ و ميزان ايسكمي اندام فوقاني در آن¬ها، مورد بررسي قرار خواهد گرفت. مواد و روش¬ها: يك مطالعه مورد شاهدي مي¬باشد. بيماران دياليزي كه هيچگونه وريد سطحي مناسب در اندام فوقاني جهت ايجاد فيستول شرياني وريدي ندارند نياز به دسترسي دياليزي با گرافت مصنوعي اندام فوقاني دارند و با نبض راديال قابل لمس و تست آلن نرمال بعد از اخذ رضايت آگاهانه وارد مطالعه مي¬گردند. تغيرات فشارخون شرياني ديستال اندام فوقاني قبل و بعد از كلامپ كردن گرافت در انتهاي عمل جراحي به دو روش لوپ و مستقيم از طريق كاتتر داخل شرياني راديال اندازه¬گيري و ثبت مي¬شود و در انتها اطلاعات بدست آمده از بيمار به كمك نرم¬افزار SPSS ver.22 تجزيه و تحليل مي¬گردد. نتايج: از 32 بيمار مورد مطالعه ،22 نفر (8/68%) مرد و 10 نفر (3/31%) زن بودند. كمترين سن 28 سال و بيشترين سن 78 سال مي¬باشد. ميانگين قطر وريد در جراحي به روش مستقيم، 37/6 ميلي¬متر و در روش لوپ، 72/5 ميلي¬متر مي¬باشند. ميانگين قطر شريان در جراحي به روش مستقيم، 013/5 ميلي¬متر و در روش لوپ، 81/4 ميلي¬متر مي¬باشد. ميانگين فشارخون قبل كلامپ در جراحي به روش مستقيم، 25/70 ميلي¬مترجيوه و در روش لوپ، 25/82 ميلي¬مترجيوه بود. ميانگين فشارخون بعد از كلامپ در جراحي به روش مستقيم، 57/102 ميلي¬مترجيوه و در روش لوپ، 75/101 ميلي-مترجيوه بود. باتوجه به نتايج بدست آمده از مقايسه ميانگين تغييرات شرياني در دو گروه، مشخص شد كه تغييرات هموديناميك شرياني ديستال اندام فوقاني در دسترسي¬هاي شرياني وريدي دياليزي با گرافت¬هاي مستقيم بيشتر از روش لوپ مي¬باشد. نتيجه¬گيري: در بيماران دياليزي كه هيچگونه وريد سطحي مناسب براي ايجاد فيستول شرياني وريدي ندارند، عمل جراحي دسترسي دياليزي با گرافت مصنوعي در اندام فوقاني مناسب مي¬باشد و در دو روش مستقيم و لوپ براساس نتايج بدست آمده از اين مطالعه به نظر مي¬رسد روش لوپ عارضه ايسكمي كمتري ايجاد مي¬كند و براي بيمار دياليزي مي¬توان استفاده كرد.

3493

علوم پزشكي گيلان