مقايسه نتايج درماني و عوارض توراكوتومي و توراكوسكوپي در بيماران مبتلا به آمپيم مرحله ΙΙ مراجعه كننده به بيمارستان رازي و پورسينا در سال 97- 1390

رشت

مقدمه: آمپيم ‌بصورت تجمع چرك بصورت مايع غليظ و كدر با افزايش ضخامت قابل توجه در فضاي پلور تعريف مي‌شود. اساس مطالعه حاضر به اثبات رساندن اين است كه در مورد بيماراني كه به آمپيم Stage 2 دچار بوده و نيازمند عمل جراحي توراكس هستند روش VATS نسبت به توراكوتومي عوارض كمتري از قبيل درد ناحيه عمل و تب و لرز و خونريزي و نشت هوا از محل عمل را دارا مي¬باشد. مواد و روش¬ها: پژوهش حاضر از نوع هم گروهي بود. بيماران مراجعه‌كننده به مراكز درماني رازي و پورسينا طي سال‌هاي1390 الي 1397 (هفت سال) كه از طريق معاينه باليني و يافته‌هاي آزمايشگاهي و پاراكلينيك تشخيص آمپيم مرحله 2 برايشان مطرح شده و بستري شدند در اين مطالعه ثبت و بررسي شدند. كليه بيماران مبتلا به آمپيم مرحله ΙΙ بعد از آنكه تحت عمل توراكوتومي يا VATS قرار گرفتند از لحظه انتقال شان از اتاق عمل به روي تخت بستري در بخش تا لحظه ترخيص و درمورد بعضي متغيرها تا لحظه خارج كردن لوله توراكوستومي شان تحت نظارت و پيگيري دقيق از نظر بروز عوارض عمل و بررسي نتايج درماني عمل قرار گرفتند. نتايج: در اين مطالعه از 218 بيمار مبتلا به آمپيم مرحله 2، 109 بيمار در هر يك از 2 گروه تحت عمل توراكوتومي (T) و توراكوسكوپي (Tx) قرار گرفتند. از 218 بيمار، 144 بيمار (1/66% از كل بيماران) مرد و بقيه زن بودند. تعداد بيماران مرد در گروه تحت توراكوتومي و توراكوسكوپي به ترتيب 4/62% و 7/69% بود. در حالي كه تعداد بيماران زن كه تحت توراكوتومي و توراكوسكوپي قرار گرفتند به ترتيب 6/37% و 3/30% بود. تفاوت مشاهده شده بين دو گروه از نظر آماري معني¬دار گزارش نشد و در هر دو گروه درصد بالاتري از بيماران مرد بودند (253/0=p). در 79 مورد (2/36%) از بيماران مطالعه ما، تب پيش از عمل ديده نشد كه از اين 79 مورد، 43 مورد مربوط به گروه تحت توراكوتومي (4/39%) و 36 مورد مربوط به توراكوسكوپي (33%) بود. اين در حالي است كه (8/63%) 139 بيمار دچار تب بودند. به طوري كه در (6/60%) 66 بيمار از بيماران تحت توراكوتومي و (0/67%) 73 بيمار تحت توراكوسكوپي تب پيش از عمل مشاهده شد. براساس نتايج بدست آمده، فراواني تب بعد از عمل به طور معني‌داري در گروه تحت توراكوتومي بيشتر از گروه توراكوسكوپي بود (008/0=p). مدت زمان بستري ماندن بيماران تحت توراكوتومي در مقايسه با بيماران تحت توراكوسكوپي به طور معني‌داري بيشتر بود (001/0>p). از مجموع 218 بيمار، 60 بيمار دچار خونريزي پس از عمل كه نياز مداخله مجدد نداشتند، شدند كه سهم گروه Tx20 (3/18%) بيمار و سهم گروه T40 (7/36%) بيمار بود. در گروهي كه تحت عمل VATS قرار گرفتند نسبت به گروه توراكوتومي ظاهراً ميزان خونريزي كمتر بود ولي از نظر آناليز آماري تفاوت و برتري معني¬داري ميان دو گروه از نظر ميزان خونريزي بعد از عمل يافت نشد (15/0=p). همچنين فراواني نشت هوا در بيماران 2 گروه نشان داده شد و با يكديگر مقايسه گرديد كه از بين 218 بيمار مورد مطالعه 121 (5/55%) بيمار نشت هوا داشتند. يافته‌هاي مطالعه نشان داد كه بيماران گروه Tx، سهم بيشتري از بيماران دچار نشت هوا را دارا بودند (68 بيمار، 4/62%). تفاوت نشت هواي مشاهده شده بين دو گروه از نظر آماري معني¬دار گزارش شد (041/0=p). نتيجه¬گيري: استفاده از توراكوسكوپي در مرحله دوم آمپيم باكتريال به عنوان خط اول درماني نه تنها منجر به بهبودي سريعتر بيماران مي¬شود بلكه ميزان بروز عوارض كاهش يافته و مدت زمان بستري بيماران و هزينه¬هاي تحميلي بر بيمار و مركز درماني نيز كاهش مي¬يابد.

3491

علوم پزشكي گيلان