بررسي فراواني اختلالات روانپزشكي در مجرمين ارجاع شده به كميسيون پزشكي قانوني رشت در سال هاي 97-90

رشت

مقدمه : رفتار متضاد با ديگران، به عنوان يك پديده اجتماعي، از اولين روزهاي تشكيل جوامع انساني وجود داشته است. اختلال رواني چون سايكوز توانايي شناختي براي گرفتن انتخاب منطقي بين رفتارهاي جايگزين را محدود ميكند و ممكن است منجر به جرايم خشونت آميز شود با توجه به اهميت سلامت رواني مجرمين در حين ارتكاب جرم و همچنين تفاوت در مجازات مجرمين فاقد صلاحيت رواني و شيوع اختلالات روانپزشكي در اين بيماران و نقش روانپزشكان پزشكي قانوني در تايين گروه هاي پرخطر و شناسايي آنها در اين مطالعه بر آن شديم كه به بررسي فراواني اختلالات روانپزشكي و در مجرمين ارجاع شده به كميسيون پزشكي قانوني رشت در طي سالهاي 90 -97 بپردازيم. مواد و روش ها :اين مطالعه توصيفي- مقطعي به صورت سرشماري نمونه ها بر اساس هدف كلي طرح در بازه سالهاي 1/1/90 تا 29/12/97 مي باشد. داده هاي پرونده هاي مربوط به مجرمين ارجاع داده شده به كميسيون پزشكي قانوني رشت در سالهاي 90-97 مورد بررسي قرارگرفتند و با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته متغيرهايي از قبيل سن، جنس، تاهل، اشتغال، نوع اختلال روانپزشكي، سطح تحصيلات، مصرف مواد مخدر و محرك، سابقه بيماري روانپزشكي، نوع جرم و... داده هاي اوليه استخراج شده ، اطلاعات بدست آمده كد بندي شده و به نرم افزار آماري spss وارد شدند. نتايج : در اين مطالعه پرونده هاي 252 مجرم مورد بررسي قرار گرفت. نتايج اين مطالعه نشان داد كه اكثر مجرمين مرد (89.3%) و بيشترين فراواني در رده سني 31-40 (36.1%) و مجرد بودند. بيشتر مجرمين (56.7%) داراي اختلال روانپزشكي و 43.3% فاقد اختلال روانپزشكي بودند. در بين مجرمين با دارا بودن اختلال روانپزشكي بيشترين فراواني به ترتيب مربوط به اختلال سايكوتيك از نوع اسكيزوفرني، اختلال سايكوز ناشي از سوء مصرف مواد و اختلال خلقي دو قطبي بودند. بيشترين فراواني مربوط به مجرمين با تحصيلات سيكل، شغل آزاد، بدون سابقه بيماري روانپزشكي، عدم داشتن سابقه كيفري، عدم سابقه مصرف داروي هاي روانپزشكي و عدم سابقه مصرف مواد مخدر بودند و بيشترين جرم مربوط به ضرب وشتم و نزاع بود. نتيجه گيري : براساس نتايج مطالعه حاضر كه بيشتر مجرمين 7/56% داراي اختلال روانپزشكي از نوع اختلال سايكوتيك اسكيزوفرني بودند و از آنجا كه يكي از راه هاي كاهش جرم پيشگيري از وقوع آن است، در مورد بيماران مبتلا به اختلال رواني مي توان با شناسايي بيماران پرخطر و درمان آنان خصوصا مواردي كه پذيرش درمان ندارند از بروز جرم در طيف وسيعي جلوگيري كرد.

3469

علوم پزشكي گيلان