بررسي تأثير آموزش به شيوه‌ي ايفاي نقش بر بهبود خودپنداره سالمندان شرق استان گيلان در سال 1397

لنگرود

چكيده مقدمه: خودپنداره ديدگاه كلي فرد نسبت به خود است و در برگيرنده‌ي همه نقاط مثبت و ضعف فرد است. يكي از روشهاي رايج در درمانهاي شناختي رفتاري، الگوي ايفاي نقش است. ايفاي نقش باعث ماندگاري بيشتر تأثير يادگيري مي‌گردد. هدف از انجام اين پژوهش، تعيين تأثير آموزش به شيوه‌ي ايفاي نقش بر بهبود خودپنداره ي سالمندان شرق گيلان بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر، نيمه تجربي است كه بر روي 72 سالمند مراجعه كننده به كانون بازنشستگان آموزش پرورش شرق گيلان انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ي اطلاعات دموگرافيك و پرسشنامه خودپنداره ي راجرز جمع آوري شد. در مرحله‌ي پيش آزمون، پرسشنامه خودپنداره توسط سالمندان تكميل شد و سالمندان با نمرات بالاتر از 7 به دو گروه مداخله و كنترل تقسيم گرديدند. سپس آموزش بر اساس روش ايفاي نقش در 6 جلسه به سالمندان داده شد و حدود 1 ماه و نيم بعد مجدداً پرسشنامه خودپنداره توسط سالمندان تكميل گرديد. داده‌ها با استفاده از نرم افزار spss نسخه 16 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: ميانگين نمره خودپنداره قبل از آموزش در گروه مداخله 69/10 و در گروه كنترل 77/9 بود. ميانگين نمره خودپنداره بعد از آموزش در گروه مداخله 44/8 و در گروه كنترل 67/9 بود. تغييرات نمره خودپنداره در گروه مداخله نسبت به گروه كنترل بيشتر بود و تغييرات نمرات خودپنداره با هيچ كدام از اطلاعات دموگرافيك سالمندان ارتباط معناداري نداشت. نتيجه گيري: بين ميانگين نمره خودپنداره در گروه مداخله و كنترل، قبل از آموزش تفاوت آماري معني داري ديده نشد. اما بعد از آموزش تفاوت آماري معني داري ديده شد. تغييرات نمرات خودپنداره بعد از آموزش در گروه مداخله، بيشتر بود. در اين مطالعه آموزش به شيوه‌ي ايفاي نقش توانست اثرگذاري خود را بر بهبود خودپنداره نشان دهد. كليدواژه: آموزش، ايفاي نقش، خودپنداره، تصور از خود، سالمندان

3465

علوم پزشكي گيلان