عنوان
تعيين ارتباط علائم نوروسايكياتريك بيماري آلزايمر با فشار مراقبتي مراقبين بيمار در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان شفاي رشت در سال 1399
محل تحصيل
رشت
چكيده
مقدمه: علائم نوروسايكياتريك به عنوان يك ريسك فاكتور يا يك فاكتور پيش بيني كننده ي پيشرفت به سمت آلزايمر شناخته مي شود و ضمن افزايش نقص شناختي، منجر به نقص عملكردي و رفتاري مي گردد و علاوه بر تحميل بار بزرگ به بيماران مي توانند فشار بار مراقبتي مراقبين را افزايش دهند. اهميت پيامد هاي ناشي از اين علائم در كنار شناسايي اختلالاتي كه بيشترين شيوع را در بيماران مبتلا به آلزايمر دارند بر لزوم ارزيابي و كمي سازي آن ها در راستاي برآورد اهداف پژوهشي تاكيد دارد.
مواد و روش ها: در مطالعه حاضر كه به روش مقطعي صورت پذيرفت، 85 نفر از بيماران مراجعه كننده به بيمارستان شفاي رشت در سال 1399 به همراه مراقبينشان وارد مطالعه شدند. ابزارهاي گردآوري اطلاعات پرسشنامه هاي Neuropsychiatric Inventory (NPI) و Iranian Version of Caregiver Burden بودند كه به صورت مصاحبه غير حضوري تكميل گرديدند. از رگرسيون خطي چندگانه نيز به منظور تعيين عوامل موثر بر فشار وارد بر مراقبين استفاده شد.
نتايج: تقريبا تمام بيماران مبتلا به آلزايمر در پژوهش حاضر حداقل يكي از علائم رواني ارزيابي شونده توسط پرسشنامه NPI را داشته اند. در ميان اين علائم بيشترين و كمترين شيوع به "آپاتي" و "سرخوشي" به ترتيب با 7/91 و 7/16 اختصاص داشت. در مدل رگرسيون خطي نيز علائم رواني "توهم" و "رفتار نابهنجار حركتي" با افزايش فشار ناشي از مراقبت در ارتباط بودند.
نتيجه گيري: شيوع بالاي علائم نوروسايكياتريك در بيماران در كنار تاثيرگذاري دو اختلال "توهم " و "رفتار نابهنجار حركتي" در افزايش فشار وارد بر مراقبين اين بيماران اهميت علائم نوروسايكياتريك در بيماران مبتلا به آلزايمر را مشخص مي كند. تحميل فشار مراقبتي مراقبين با ميانگين 36 و با سطح متوسط به همراه وجود مشكلات اقتصادي، رواني و سطح تحصيلات پايين در بسياري از خانواده هاي مراقبين، ضرورت توجه بيشتر به اين قشر از جامعه را نمايان مي سازد.
شماره ركورد
3463
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان