بررسي ارتباط بين ميزان فعاليت بدني و وضعيت تحصيلي دانشجويان پزشكي كارورز

رشت

مقدمه: برخي از مطالعات حاكي از تأثير مثبت ورزش و فعاليت بدني بر روي علائم روانشناختي در جوانان و بهبود وضعيت تحصيلي و عملكردي آن¬ها بوده¬اند؛ اما مطالعه چنداني بر روي دانشجويان و بويژه دانشجويان پزشكي انجام¬نشده است. بر همين اساس بر آن شديم تا در اين مطالعه به بررسي ارتباط بين ميزان فعاليت بدني و وضعيت تحصيلي دانشجويان پزشكي كارورز دانشگاه علوم پزشكي گيلان بپردازيم. مواد و روشها: اين مطالعه از نوع توصيفي-تحليلي بود. درمجموع 168 دانشجوي پزشكي مقطع كارورزي (شامل 80 زن و 88 مرد) به¬صورت داوطلبانه در مطالعه شركت كردند. به¬منظور تعيين سطح فعاليت بدني دانشجويان از پرسشنامه فعاليت بدني بك استفاده شد. وضعيت تحصيلي دانشجويان براساس معدل كل آن¬ها تعيين شد. دادهها در محيط نرم¬افزار SPSS نسخه 25 با استفاده از آزمون هاي تي- تست مستقل، همبستگي پيرسون، و رگرسيون خطي ارزيابي شد. يافتهها: ميانگين سني دانشجويان مورد بررسي 5/1±0/26 سال بود و 88 نفر (4/52%) مذكر و 142 نفر (5/84%) مجرد بودند. ميانگين معدل دانشجويان 2/1±2/16 و ميانگين نمرات سطح فعاليت بدني آن¬ها 1/1±3/8 بود. معدل دانشجويان با جنس (427/0P=)، وضعيت تاهل (645/0P=)، و سن آن¬ها (137/0P=) ارتباط نداشت. سطح فعاليت بدني با جنس (657/0P=) و سن دانشجويان (320/0P=) ارتباط نداشت اما ميانگين نمرات سطح فعاليت بدني دانشجويان متاهل به¬طور معناداري كمتر از دانشجويان مجرد بود (020/0P=). يك همبستگي مثبت معنادار بين سطح فعاليت بدني دانشجويان با معدل آن¬ها وجود داشت (001/0P< و 410/0+ = r) كه براساس آناليز رگرسيون، اين ارتباط مستقل از سن، جنس، و وضعيت تاهل دانشجويان بود. نتيجهگيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه سطح فعاليت بدني دانشجويان مقطع كارورزي پزشكي در اكثريت موارد متوسط تا پايين بود و، يك ارتباط مستقيم معنادار با وضعيت تحصيلي آن¬ها داشت كه اين ارتباط، مستقل از سن، جنس، و وضعيت تاهل بود.

3461

علوم پزشكي گيلان