بررسي ميزان شيوع و علل خوددرماني در بيماران مبتلا به رينوسينوزيت مزمن مراجعه كننده به بيمارستان اميرالمومنين رشت در سال 1398

رشت

چكيده زمينه و هدف: رينوسينوزيت مزمن يكي از بيماريهاي شايع تنفسي مي باشد. باتوجه به اهميت خوددرماني دربيماري هاي مختلف و عوارض ناشي از آن،در اين مطالعه ميزان شيوع خوددرماني و عوامل موثر برآن در افراد مبتلا به رينوسينوزيت مزمن مراجعه كننده به بيمارستان اميرالمومنين شهر رشت درسال1398 مورد بررسي قرارگرفت. مواد و روش ها: پس از اخذ رضايت از 144 بيمار باتشخيص رينوسينوزيت مزمن، پرسشنامه اي حاوي سوالات دموگرافيك و سوالات مربوط به خوددرماني رينوسينوزيت مزمن شامل درمان بدون تجويز پزشك، داروهاي مصرفي درصورت خوددرماني، طول مدت زمان و دفعات مصرف دارو و علت خوددرماني بصورت مصاحبه از افراد تكميل و سوالات كدبندي شده و وارد نرم افزار SPSS21 شدند. سطح معني‌داري آزمون‌ها05/0> Pدر نظرگرفته شد. نتايج: نتايج اين بررسي نشان دادكه 6/30% از جمعيت موردمطالعه اقدام به خوددرماني كرده بودند. شايع ترين داروي شيميايي مورد استفاده در خوددرماني آنتي بوتيكها (75.9%)شامل كوآموكسي كلاو، آموكسي سيلين و سفيكسيم بود و/3 10% از قطره هاي ضداحتقان استفاده كرده بودند. شايعترين داروهاي غيرشيميايي شامل بخور ها (71/4%)و دم نوش هاي گياهي بودند.مهمترين دليل خوددرماني كم اهميت شمردن بيماري وعدم احساس ضرورت براي مراجعه به پزشك بود. تكيه بر نظرشخصي و استناد به تجربه قبلي مهمترين منبع توصيه به خوددرماني بوده و بين عوامل فردي با خوددرماني ارتباط معني‌داري مشاهده نشد.حدود80% افرادي كه اقدام به خوددرماني كرده بودند خوددرماني راتوصيه نمي كنند. نتيجه گيري: باتوجه به نتايج به دست آمده ازاين مطالعه نيازبه آگاهي رساني درباره خطرات خوددرماني بيماري رينوسينوزيت مزمن وعوارض ناشي ازجزيي شمردن آن ازطريق برنامه هاي آموزشي ضروري به نظرمي رسد.

3460

علوم پزشكي گيلان