عنوان
مقايسه سطح سرمي اسيد اوريك در بيماران با تشديد حمله آسم و مبتلايان به آسم تحت كنترل مراجعه‌كننده به بيمارستان رازي و كلينيك‌هاي فوق تخصصي ريه رشت در سال 1397
محل تحصيل
رشت
چكيده
مقدمه: آسم، نوعي بيماري التهابي مزمن مجـاري هـوايي اسـت كه با افزايش پاسخ‌دهي مجاري تراكئوبرونكيال به تحريكـات گوناگون، مشخص مـي‌شـود. اسيد اوريك يكي از محصولات مسير متابوليسم پورين است. شواهد افزايش سطوح سرمي اسيد اوريك در طول تشديد آسم نامشخص است. هايپوكسي ايجاد شده در زمان تشديد آسم كه با استفاده از اسيد اوريك القا مي‌شود و استرس اكسيداتيو و التهاب القا كننده‌ي آسيب بافتي ريوي كه منجر به بالا رفتن سطوح اسيد اوريك مي¬شود. همچنين ممكن است سطوح بالاي اسيد اوريك سرم منجر به افزايش تقويت التهاب شوند كه درنهايت عملكرد ريوي را مختل مي¬كند. در اين مطالعه به مقايسه سطح سرمي اسيد اوريك در بيماران با تشديد حمله آسم و مبتلايان به آسم تحت كنترل مراجعه كننده به بيمارستان رازي و مقايسه سطح اسيد اوريك در بدو بستري و زمان ترخيص در بيماران با تشديد حمله آسم پرداختيم.
مواد و روش¬ها: بعد از كسب رضايت آگاهانه از بيماران وارد مطالعه مي‌شوند. به اين منظور يك چك ليست محقق ساخته شامل اطلاعات دموگرافيك و علائم بدو بستري در بيماران با تشديد حمله آسم و معاينات بدو بستري در بيماران با تشديد حمله آسم، اطلاعات باليني و نتايج اسيد اوريك در بدو بستري و ترخيص تنظيم شد. نتايج به دست آمده‌ي بيماران با تشديد حمله آسم با گروه آسمي تحت كنترل مورد مقايسه قرار گرفت. داده‌ها پس از جمع¬آوري وارد نرم¬افزار SPSS ورژن 21 مي‌شود و داده‌هاي كمي به¬صورت ميانگين و انحراف معيار گزارش شدند سطح معني¬داري آماري داده‌ها به¬صورت 05/0 P< تعريف شد.
نتايج: در مجموع 300 بيمار وارد مطالعه شدند كه 150 بيمار به¬صورت سرپايي و 150 بيمار بستري مورد مطالعه قرار گرفتند. از بين 300 بيمار مورد مطالعه 158 بيمار مرد و 142 بيمار زن بودند. ارتباط معني¬داري بين دو گروه مورد مطالعه براساس تفاوت سني وجود نداشت (61/0 p.value=). هيچ ارتباط معني¬داري بين دو گروه مورد مطالعه براساس تفاوت جسني وجود نداشت. ارتباط معني¬داري بين وزن، جنس، مصرف سيگار، مصرف اپيات، مصرف الكل، تعداد دفعات حمله آسم، وجود سابقه خانوادگي آسم، استفاده از ساير داروهاي مصرفي، تاثير تغييرات هورموني، استفاده از اسپري، سابقه آتوپي، بيماران در گروه سرپايي و بستري با سطح اسيد اوريك وجود داشت. همچنين اختلاف معني¬داري بين وجود بيماري زمينه¬اي، وجود بيماري رفلاكس، استفاده منظم از داروهاي كنترل كننده آسم با سطح اسيد اوريك وجود نداشت. اختلاف معني¬داري بين سطح اوريك اسيد در دو گروه سرپايي و بيماران بستري در ابتداي درمان وجود داشت. همچنين اختلاف معني¬داري بين سطح اوره در بيماران بستري در ابتداي درمان و انتهاي درمان وجود داشت. اختلاف معني¬داري بين سطح اشباع اكسيژن در دو گروه سرپايي و بيماران بستري در ابتداي درمان وجود داشت (0001/0 p.value=).
نتيجه¬گيري: ميزان اسيد اوريك در ابتداي بستري به¬طور معني¬داري نسبت به بيماران سرپايي و زمان ترخيص بالاتر بوده است كه مي¬توان از آن به عنوان يك فاكتور پيگويي كننده براي شدت آسم استفاده كرد.
واژگان كليدي: آسم، اسيد اوريك، تشديد آسم
شماره ركورد
3433
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان