بررسي تاثير سينامالدهيد بر ترميم آسيب عصب سياتيك موش صحرايي نر

رشت

مقدمه: آسيب اعصاب محيطي به عنوان مشكل شايع در بالين مطرح مي‌باشد. اين آسيب‌ها توسط عوامل مختلفي از جمله تروما، تومور و آسيب‌هاي حين درمان ايجاد مي‌شوند. اين عوامل سبب تغييرات شيميايي و التهابي در محل آسيب شده و در نتيجه سبب آسيب بيش‌‌‌‌‌‌‌تر در عصب مي‌گردند. بنابراين كاهش و مهار اين تغييرات سبب ترميم بهتر عصب پس از آسيب مي‌شود. در مطالعه حاضر، تاثير سينامالدهيد بر روند افزايش ترميم عصب و بهبودي عملكردي پس از آسيب عصب سياتيك موش‌هاي صحرايي نر را مورد ارزيابي قرار داديم. مواد و روش‌ها: 32 سر موش صحرايي نر به صورت تصادفي به چهار گروه شامل گروه كنترل (شم)، آسيب، حلال (DMSO) و درمان (سينامالدهيد) تقسيم شدند. گروه شم شامل موش‌هاي نرمال بود. در ساير گروه‌ها به عصب سياتيك سمت چپ توسط يك فورسپس به مدت 2 دقيقه فشار وارد شد تا عصب له شود. mg/kg30 سينامالدهيد به صورت داخل صفاقي در گروه درمان و به مدت 28 روز متوالي تزريق شد. در گروه حلال نيز DMSO تزريق گشت. شاخص عملكرد سياتيك (SFI) به صورت هفتگي ثبت شد و نيز تكنيك‌هاي ايمونوهيستوشيمي (رنگ‌آميزي با آنتي بادي S100)، بافت شناسي (رنگ‌آميزي H&E و LFB) و اندازه گيري توده‌‌ي عضله‌‌ي گاستروكنميوس جهت بررسي ميزان ترميم عصب سياتيك آسيب ديده انجام شد. نتايج: نتايج بدست آمده از داده‌هاي حاصل، نشان دهنده‌‌ي تاثير مثبت سينامالدهيد در مقايسه با گروه آسيب و حلال بر روند ترميم آسيب عصب سياتيك بود و mg/kg30 سينامالدهيد سبب افزايش نرخ توده‌‌‌ي عضلاني، بيان S100، محتواي ميلين و قطر فيبرهاي عضله‌‌‌ي گاستروكنميوس شد. نتيجه گيري: نتايج ما نشان داد كه تزريق داخل صفاقي mg/kg30 سينامالدهيد در موش‌هايي كه عصب سياتيك آن‌ها له گشته بود، اثر نوروپراتكتيو مثبتي در بهبود آسيب عصبي داشت.

3367

علوم پزشكي گيلان