بررسي طول مدت بستري و عوامل مرتبط با آن در بيماران مبتلا به سكته مغزي بستري در مركز آموزشي درماني پورسينا رشت در سال 1396-1395

رشت

سابقه و هدف: بستري شدن طولاني مدت در بيمارستان پس از سكته مغزي با افزايش هزينه، افزايش خطر عوارض ناشي از بستري شدن در بيمارستان و پيامدهاي ناگوار آن ارتباط دارد. هدف از انجام اين پژوهش تعيين طول مدت بستري و عوامل مرتبط با آن در بيماران سكته مغزي بستري در يكي از مراكز آموزشي درماني شهر رشت مي¬باشد. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه¬ي توصيفي - تحليلي، 253 بيمار سكته مغزي بستري در يكي از مراكز آموزشي درماني شهر رشت بين سال¬هاي 96-1395 شركت داده شدند. مشخصات فردي - اجتماعي و عوامل مرتبط با بيماري و بستري ثبت شد. براي برآورد همسان شده هر يك از عوامل خطر در پيشگويي مدت زمان بستري، از مدل رگرسيون خطي استفاده شد. يافته¬ها: ميانگين طول مدت بستري بيماران مبتلا به سكته مغزي 1/2±6/5 روز (حداقل 2 و حداكثر 12) بدست آمد. مدل رگرسيوني چند متغيره نشان داد كه شغل بيكار (68/0β=) نسبت به شغل آزاد، سكته مغزي هموراژيك (83/0β=) نسبت به سكته¬ي ايسكميك، شدت سكته ي متوسط (02/1β=) و شديد (5/1β=) نسبت به سكته خفيف، حجم سكته¬ي متوسط (62/0β=) و بزرگ (23/1β=) نسبت به حجم سكته¬ي كوچك، ابتلا به عوارض عفوني (91/1β=) و پزشك معالج خاص (75/0β=) بطور مستقل و معني دار با افزايش طول مدت بستري بيماران ارتباط داشتند. نتيجه¬گيري: در اين پژوهش ميانگين طول مدت بستري و عوامل مرتبط با آن در بيماران سكته مغزي تعيين شد. در صورتيكه يافته¬هاي اين تحقيق با مسير مراقبت و الگوي درماني مناسب همراه شود، موجب بهبود كيفيت مراقبت از بيماران سكته مغزي خواهد شد.

33267

علوم پزشكي گيلان