طراحي و ساخت DNA واكسن آنفلوانزا تيپ A بر مبناي ژن كد كننده ي نوكلئوپروتئين در تركيب با ژن كد كننده ي اينترلوكين 18 و ارزيابي اثر ايمنولوژيك آن در مدل موشي BALB/c

لنگرود

زيست فناوري پزشكي

مقدمه ويروس آنفلوانزا به خاطر تغييرات ژنتيكي و آنتي¬ژنيك خاص خود هرساله به عنوان عاملي بالقوه خطرناك براي ايجاد اپيدمي و پاندمي شناخته مي¬شود. در سال¬هاي اخير مقاومت به داروهاي ضد ويروس آنفلوانزا افزايش يافته است. در حال حاضر واكسيناسون مهمترين استراتژي در كاهش آمار مبتلايان مي¬باشد. واكسن¬هاي مورد استفاده¬ي داراي مجوز از چندين منظر داراي نقص مي¬باشند. با توجه به اينكه DNAواكسن¬ها به عنوان يك گزينه مطمئن جهت كنترل و پيشگيري از بيماري¬هاي مسري مطرح هستند، در اين مطالعه يك DNA واكسن براي ويروس آنفلوانزا تيپ A با قابليت بيان ژن نوكلئوپروتئين ويروس آنفلوانزا PR8/H1N1 و ژن اينترلوكين 18 (IL-18) موشي طراحي و ساخته شد و قابليت ايمني¬زايي آن مورد ارزيابي قرار گرفت. روش كار نخست ژن NP با روش PCR تكثير و در وكتور pJET1.2/bluntكلون شد سپس با روش هضم آنزيمي دوگانه از سازه¬ي pJET1.2-NP خارج و در وكتور pIRES2-EGFP و pIRES2 واجد ژن IL-18 كلون شد. صحت فرايندهاي كلونينگ با استفاده از هضم آنزيمي، PCR و تعيين توالي مورد ارزيابي قرار گرفت. توانايي بيان ژن NP در سلول¬هاي يوكاريوتي پس از ترانسفكشن با استفاده از رنگ¬آميزي ايمنوفلئورسنت غير مستقيم و قابليت بيان ژن mIL-18 و فعاليت زيستي آن با تست الايزا بررسي شد. ايمني¬زايي واكسن در مدل موشي پس از واكسيناسيون، با روش فلئوراسپات و Real-time PCR از طريق ارزيابي سايتوكاين¬هاي IL-17A و IFN-γ مورد بررسي قرار گرفت. به منظور ارزيابي توانايي واكسن در بهبود نرخ بقاء، تست چالش با ويروس همولوگ و هترولوگ انجام شد. يافته¬ها صحت فرايندهاي كلونينگ با استفاده از تست PCR، هضم آنزيمي و تعيين توالي تاييد شد. مشاهده سلول¬هاي BHK21 با استفاده از ميكروسكوپ فلئورسنت پس از ترانسفكشن و رنگ آميزي فلئورسنت غيرمستقيم، قابليت بيان ژن NP از سازه¬هاي¬ ژني را نشان داد. قابليت بيان mIL-18 و فعاليت زيستي آن با تست الايزا تاييد شد. داده¬هاي حاصله از ارزيابي اثر ايمنولوژيك با روش فلئورسپات و Real-time PCR در مجموع نشان دهنده¬ي افزايش معني¬دار سطح پاسخ¬هاي ايمني سلولي Th1 و Tc17 در گروه دريافت¬كننده¬ي DNA واكسن pIRES2-Igk/mIL18/Fc-NP نسبت به ساير گروه¬ها بود. مجموعه يافته-هاي حاصل از مرحله¬ي چالش با ويروس همولوگ و هترولوگ، نشان دهنده¬ي افزايش نرخ بقاء در گروه¬هاي دريافت كننده واكسن در قالب آنتي¬ژن و ادجوانت نسب به گروه¬هاي كنترل بود. نتيجه¬گيري بيان ژن NP و IL-18از وكتور pIRES2 نشان¬دهنده¬ي توانايي اين وكتور در بيان هر دو ژن به صورت هم زمان بود. ارتقاء معني¬دار سطح پاسخ¬هاي ايمني سلولي Th1 و Tc17 در گروه¬هاي واكسينه شده با pIRES2-Igk/mIL18/Fc-NP در قالب يك پلاسميد دو سيستروني نسبت به گروه دريافت كننده¬ي آنتي¬ژن و ادجوانت در قالب دو كانستراكت حاكي از تحريك بيشتر سيستم ايمني به هنگام عرضه¬ي هم¬زمان آنتي¬ژن و ادجوانت است. بهبود نرخ بقاء در گروه¬هاي دريافت¬كننده¬ي واكسن¬هاي واجد آنتي¬ژن و ادجوانت نشان دهنده¬ي كارايي اين واكسن در ايجاد ايمني هتروساب¬تايپيك بود. واژه¬هاي كليدي : اينترلوكين 18، DNA واكسن، ناقل دو سيستروني، نوكلئوپروتئين، ويروس آنفلوانزا

3325

پيراپزشكي شرق گيلان

علوم پزشكي گيلان

نيكوكار، ايرج , خسروي، محمود

شناگري، محمد