بررسي سطح سديم خون در شكستگي اندام¬هاي فوقاني، تحتاني و هيپ به دنبال سقوط از سطح همتراز در بيماران مراجعه كننده به بيمارستان پورسينا رشت در سال 96

رشت

مقدمه: غلظت سديم سرم كمتر از 135 ميلي¬گرم، هايپوناترمي در نظر گرفته مي¬شود و شايع¬ترين اختلال الكتروليتي گزارش شده در ميان بيماران بستري در بيمارستان¬هاست. اخيراً مشاهده شده كه هايپوناترمي مزمن خفيف (غلظت سرمي سديم 131±3 ميلي¬گرم)، كه از نظر كلينيكي بدون علامت در نظر گرفته مي¬شود، باعث بروز اختلال در حفظ تعادل به هنگام راه رفتن، اختلال تمركز و توجه در افراد مسن و به دنبال آن افزايش تعداد موارد سقوط در جمعيت اين افراد شده است. هم¬چنين در مطالعه ديگري هايپوناترمي مزمن خفيف به¬عنوان يك ريسك فاكتور مستقل براي پوكي استخوان مطرح شده است. در مجموع به نظر مي¬رسد كه ارتباط احتمالي بين هايپوناترمي، سقوط از سطح همتراز و شكستگي¬ها وجود دارد. بر همين اساس بر آن شديم تا سطح سديم افرادي كه در سال 96 با شكستگي اندام¬هاي تحتاني، فوقاني و هيپ به دنبال سقوط از سطح همتراز به اورژانس بيمارستان پورسينا مراجعه كرده¬اند را بررسي كنيم. روش‌ها: مطالعه حاضر از نوع توصيفي- مقطعي مي¬باشد كه سطح سديم سرم را در بيماران داراي شكستگي اندام¬ها و هيپ بررسي مي¬كند. محيط مطالعه بخش اورژانس بيمارستان پورسينا رشت مي¬باشد كه مركز اصلي تروما استان گيلان مي¬باشد. در اين مطالعه از بيماراني كه در سال 96 به دنبال سقوط از سطح همتراز دچار شكستگي اندام¬ها و هيپ شده¬اند و به بيمارستان مراجعه كردند ليست تهيه شده و با مراجعه به مركز بايگاني بيمارستان پورسينا با نامه تاييد شده توسط مركز تحقيقات تروما، متغييرهاي لازم طرح از پرونده بيماران در ليست استخراج مي¬شود. سطح سديم بدو مراجعه بيماران از طريق اولين آزمايش انجام شده كه در داخل پرونده موجود مي¬باشد بدست مي¬آيد كه براساس ميلي¬گرم بر دسي¬ليتر اندازه¬گيري شده. سطح سديم كمتر از 135 هيپوناترمي در نظر گرفته مي¬شود. در اين مطالعه محل شكستگي به سه ناحيه اندام فوقاني، اندام تحتاني و هيپ تقسيم مي¬شود شكستگي¬ها توسط يك ارتوپد ماهر تشخيص داده مي¬شود. داده¬هاي جمع¬آوري شده در مطالعه، كدبندي شده و وارد نرم¬افزار SPSS 16 خواهد شد. براي توصيف متغير‌هاي كمي از ميانگين و انحراف معيار و براي متغير¬هاي كيفي از تعداد و درصد استفاده خواهد شد. به¬علاوه، براي پردازش آماري نتايج، درصورت وجود فروض مربوط از آزمون¬هاي، t مستقل، آناليز واريانس و همبستگي پيرسون و در غير اين صورت از آزمون¬هاي من ويتني، كروسكال واليس و همبستگي اسپيرمن استفاده خواهد شد. نتايج: براساس يافته¬هاي اين مطالعه ميانگين سني جمعيت 92/24±04/55، فراواني افراد هايپوناترمي 4/34% و ميانگين سطح سديم افراد مورد بررسي 42/3±79/135 بود. فراواني شكستگي اندام تحتاني (1/53%)، اندام فوقاني (5/38%) و هيپ (1/7%) بود. فراواني پرفشاري خون 8/28%، ديابت 7/17%، اختلالات تيروئيد 1/2% و نارسايي كليه 1/2% بود. سطح سديم با هيچ يك از متغيرهاي سن، جنس، محل شكستگي و بيماري¬هاي زمينه¬اي مرتبط نبود. نتيجه¬گيري: در مجموع در مطالعه¬اي كه انجام شد، اكثريت افراد داراي شكستگي زن بودند، ميانگين سني افراد در حدود 55 سال، ميانگين سطح سديم بالاتر از 135 و اكثريت افراد هايپوناترمي نداشتند. بيشترين محل شكستگي اندام تحتاني گزارش شد. ارتباط معناداري بين سطح سديم و هيچ يك از متغيرهاي مورد بررسي پيدا نشد.

32835

علوم پزشكي گيلان