بررسي فراواني خشكي دهان در بيماران با تشخيص انفاركتوس حاد ميوكارد در سال 1398 در بيمارستان حشمت رشت

بندرانزلي

مقدمه: خشكي دهان شرايطي است كه در اثر تغيير كيفيت يا كميت بزاق اتفاق مي¬افتد. عوامل متعددي نظير بيماري¬هاي سيستميك، داروها، راديوتراپي سر و گردن در ايجاد اين عارضه نقش دارند و مي¬تواند عوارضي نظير پوسيدگي دندان، سوزش مخاط، اختلال در بلع و تكلم ايجاد نمايد. هدف از اين مطالعه تعيين فراواني خشكي دهان در بيماران با تشخيص انفاركتوس حاد ميوكارد در سال 1398 در بيمارستان حشمت رشت است. روش اجرا: اين مطالعه¬ي توصيفي مقطعي بر روي 378 نفر مراجعه¬كننده به درمانگاه بيمارستان دكتر حشمت رشت با روش نمونه¬گيري غيرتصادفي (در دسترس) انجام شد. با بررسي پرونده¬ها و معيارهاي ورود و خروج از مطالعه، بيماران واجد شرايط وارد مطالعه شده و اطلاعات تكميلي از پرونده¬ي آنان استخراج گرديد. سپس با بيماران مصاحبه شده و پرسشنامه استاندارد فاكس مربوط به خشكي دهان توسط يك نفر پرسشگر تكميل شد. هر كدام از بيماران كه حداقل به 3 پرسش پاسخ مثبت مي¬دادند، به عنوان بيمار داراي خشكي دهان شناخته مي¬شدند. نتايج: براساس نتايج بدست آمده افرادي كه به خشكي دهان مبتلا بودند به طور معناداري داراي ميانگين سني بالاتري بودند (001/0>P). بين ابتلا به خشكي دهان با جنسيت (322/0=P) و با مصرف سيگار (072/0=P) ارتباط وجود نداشت. همچنين بين ابتلا به خشكي دهان با سابقه انفاركتوس حاد ميوكارد (001/0>p) و سابقه بستري شدن در بيمارستان (001/0>p) ارتباط معناداري وجود داشت. افرادي كه مبتلا به خشكي دهان بودند ميانگين مدت مصرف سيگار بالاتري داشتند (030/0P=). همچنين بين ابتلا به خشكي دهان با تعداد نخ مصرف سيگار و ميانگين مدت زمان مصرف سيگار قبل ترك ارتباط معناداري وجود نداشت. نتيجه‌گيري: فراواني خشكي دهان در بيماران مبتلا به انفاركتوس حاد ميوكارد 5/85 درصد بود. خشكي دهان در افراد بالاي 56 سال، داراي سابقه طولاني تر انفاركتوس حاد ميوكارد، داراي سابقه بستري و داراي سابقه طولاني¬تر استعمال سيگار به طور معني¬داري بيشتر بود؛ بنابراين افراد در معرض خطر خشكي دهان نياز به مراقبت¬هاي دهان و دندان بيشتر براي پيشگيري و درمان عوارض خشكي دهان دارند.

32585

دانشگاه علوم پزشكي گيلان