بررسي اقدامات اورژانس پيش- بيمارستاني و غيرجراحي بيمارستاني و پيامد باليني در بيماران با آسيب ستون فقرات مراجعه كننده به مركز تروماي بيمارستان پورسينا

رشت

مقدمه: آسيب¬هاي ستون فقرات ممكن است سبب ضايعه نخاعي گردند. ضايعه نخاعي عبارتست از هرگونه آسيب نخاعي كه سبب ايجاد اختلالات حسي، حركتي و اتونوم مي¬شود. آسيب به نخاع بر كيفيت ابعاد فيزيكي، رواني و اجتماعي زندگي بيمار و اطرافيان تاثير مي¬گذارد. ارائه¬ي خدمات بهداشتي- درماني موثر و در كوتاه¬ترين زمان ممكن از مهمترين عوامل تاثيرگذار بر روند درمان محسوب مي¬شود. بدليل شرايط اقليمي گيلان، برخورد با آسيب ستون فقرات، اقدامات بيمارستاني ويژه¬اي را مي¬طلبد. اقدامات مراكز فوريت¬هاي ويژه و اورژانس بيمارستاني مي¬تواند در وضعيت بيمار در هنگام ترخيص موثر باشد. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه توصيفي مقطعي، با مراجعه به رجيستري آسيب ستون فقرات در مركز تروماي بيمارستان پورسينا، تمام بيماراني كه در طي سال¬هاي 94 تا 97 در مركز تروماي بيمارستان پورسيناي رشت تحت عنوان آسيب به ستون فقرات بستري بودند بررسي شدند. بيماراني كه آسيب به ستون فقرات آن¬ها درCT-Scan و ياMRI و ضايعه نخاعي آن¬ها توسط معاينات پزشك تاييد شد، وارد مطالعه شدند. اطلاعات موردنياز كه شامل اطلاعات دموگرافيك، وجود و نوع ضايعه نخاعي، نوع مداخلات غيرجراحي، جزئيات مداخله غيرجراحي از نوع تركشن، وزن و زمان تركشن، پيامد بيمار در هنگام ترخيص براساس معيارGOS و اطلاعات دموگرافيك همراه از سامانه استخراج شد. فراواني مطلق و فراواني نسبي درصدي هركدام از متغيرهاي اشاره شده با استفاده از نرم¬افزار آماريSPSS نسخه 22 تعيين شد. نتايج : در اين مطالعه، ميانگين سني بيماران 30/16±05/40 سال بود كه 6/75% آن¬ها مرد و 4/24% زن بودند. 2/80% از بيماران بوسيله آمبولانس و 8/19% آن¬ها به طرق ديگر منتقل شدند. 1/42% از بيماران انتقال بين بيمارستاني داشتند. 4/59% بيماران تحت بي¬حركت¬سازي پيش– بيمارستاني قرار گرفتند. 6/41% از بيماران تحت بي¬حركت¬سازي گردن در فاز پيش– بيمارستاني قرار گرفتند. براي 6/42% از بيماران بي¬حركت¬سازي طناب نخاعي پيش– بيمارستاني انجام شد. 9/29% از بيماران تحت بي¬حركت¬سازي اندام¬ها در فاز پيش– بيمارستاني قرار گرفتند. تنها 1% از بيماران پيش از ورود به بيمارستان اينتوبه شدند. 6/4% از بيمارانGCS كمتر از 9 داشتند. 3% از بيمارانGCS بين 9 تا 12 داشتند. 4/92% از بيمارانGCS بيشتر يا مساوي 13 داشتند. 7/11% از بيماران آسيب طناب نخاعي داشتند. 1/6% از بيماران پاراپلژيك، 1% پاراپارزيك ، 3% كوادري پلژيك ، 5/0% كوادري پارزيك و 1% همي پارزيك بودند.براي 2/10% از بيماران اقدامات غير از جراحي انجام شد . 6/3% ازبيماران تحت تركشن قرار گرفتند كه ميزان موفقيت تركشن در آن¬ها 6/28% بوده است. 8/20% از بيماران درICU بستري شدند. 5/2% از بيماران فوت كردند، 5/1% دچار زندگي نباتي شدند، 1/5% از بيماران با ناتواني شديد، 0/2% با ناتواني متوسط و 8/85% با بهبودي بيمارستان را ترك كردند. نتيجه¬گيري: اكثر بيماران بوسيله آمبولانس به بيمارستان منتقل شدند، بي¬حركت¬سازي پيش– بيمارستاني در بيش از نيمي از بيماران احتياج بود، اكثر بيمارانGCS 13 يا بيشتر از 13داشتند و پيامد اكثر بيماران با توجه به GOS بهبودي بود

32555

علوم پزشكي گيلان