مطالعه آزمايشگاهي ارزيابي اثر حفره دسترسي پيچ اباتمنت و سينترينگ مجدد در استحكام شكست روكش هاي زيركونيا مونوليتيك با ساپورت ايمپلنت

رشت

مقدمه و هدف : در روكش هاي با ساپورت ايمپلنت گير روكش با اسكرو (پيچ) يا سمان بدست مي آيد . . ايمپلنتهاي سمان شونده نسبت به ايمپلنت هاي پيچ شونده فوايد بسياري دارند، اگر چه يك عيب عمده ايمپلنت هاي سمان شونده نسبت به پيچ شونده قابليت بازيابي آنهاست . وقتي پيچ اباتمنت شل مي شود ، پروتز ايمپلنت بايستي برداشته شود كه اين مسئله با سكشن دادن پروتز انجام مي شود و در نهايت مي تواند آسيب هاي ساختاري جدي به اباتمنت و حتي فيكسچر وارد شود . روكش هاي تمام سراميك پخش عالي نور رفلكسي از سطح روكش را دارند كه زيبايي را به حد ايده آل رسانده و براي روكش ايمپلنت ها قابل استفاده اند . متاسفانه سراميك ها شكننده اند . اخيرا" سراميك هاي با استحكام بالا و خصوصيات مكانيكي بالاتر از سراميك هاي مرسوم در دندانپزشكي ترميمي معرفي شده است . زيركونيا با ثبات ترين نمونه از اين سراميكهاي با استحكام بالا مي باشد . هدف از اين مطالعه ارزيابي اثر حفره دسترسي پيچ اباتمنت و سينترينگ مجدد در استحكام شكست روكش هاي زيركونيا مونوليتيك با ساپورت ايمپلنت مي باشد . روش كار : در اين مطالعه تجربي ، 52 نمونه روكش زيركونيا مونوليتيك پره مولر اول بالا به 4 گروه 13 تايي تقسيم شدند. 1-گروه كنترل (روكش سينتر شده ) 2- گروه HBS (حفره دسترسي پيچ اباتمنت طراحي شده قبل از سينترينگ ) 3- گروه HAS (حفره دسترسي پيچ اباتمنت با تراش بعد سينترينگ ) 4- RS (حفره دسترسي پيچ اباتمنت با تراش بعد سينترينگ و سينترينگ مجدد ) . همه نمونه ها در 5000 سيكل حرارتي در يك thermocycler بين 5 و 55 درجه سانتيگراد با زمان باقي ماندن s 30 براي هر نمونه و s 15زمان استراحت بين دو دما قرار گرفتند . استحكام شكست نمونه ها به كمك دستگاه Universal Testing Machine مورد بررسي قرار گرفت. سپس داده ها توسط آزمون هاي شاپيروويلك، لون و كروسكال واليس و براي مقايسات دو به دو با آزمون من ويتني با اصلاح بون فروني آناليز شدند. سطح معني داري 05/0 درنظر گرفته شد. نتايج : مقايسه دو به دو گروهها نشان داد كه بين گروه كنترل و HBS تفاوت معني دار وجود ندارد (856/0=p) اما با گروههاي HAS و RS تفاوت ، معني دار است (026/0=p) (034/0=p) . بين گروه HBS و گروه HAS تفاوت ، معني دار (041/0=p) و با RS غير معني دار (052/0=p) بود . بين دو گروه HASوRS تفاوت معني دار نبود (918/0=p) . ترتيب ميانگين استحكام شكست از بيشترين 1- كنترل 2- HBS 3- RS 4- HAS بود . نتيجه گيري : تعبيه حفره دسترسي پيچ اباتمنت در روكش هاي زيركونياي مونوليتيك پره سينتر تأثيري بر استحكام شكست اين روكش ها در مقايسه با روكش هاي زيركونيايي دست نخورده(Intact)نداشت . عمليات تراش به منظور حفره دسترسي پيچ اباتمنت بر روي روكش هاي زيركونياي مونوليتيك پس از سينترينگ باعث كاهش قابل توجه استحكام شكست اين روكش ها خواهد شد . سينترينگ مجدد بعد از تراش حفره دسترسي پيچ اباتمنت روكش هاي زيركونياي مونوليتيك تاثير مثبت ناچيزي بر استحكام شكست اين روكش ها خواهد داشت .

32383

دانشگاه علوم پزشكي گيلان