بررسي ميزان بقاي يك ساله¬ي كليه¬ي پيوندي و عوامل مرتبط با آن در بيماران دريافت كننده¬ي عضو پيوندي از دهندگان مرگ مغزي در دپارتمان پيوند بيمارستان رازي

رشت

مقدمه: پيوند كليه، درمان انتخابي جايگزين براي تعداد زيادي از بيماران ESRD مي¬باشد و تاكنون مطالعات بسياري جهت تعيين نقش عوامل مختلف بر بقاي كليه ي پيوندي صورت گرفته تا موجب بهبود و افزايش ميزان بقاي آن گردند. در اين مطالعه ميزان بقاي يكساله¬ي عضو پيوندي در كليه¬ي بيماران پيوند شده از دهنده¬ي مرگ مغزي در بيمارستان رازي رشت و عوامل مرتبط با آن مورد بررسي قرار گرفته است. مواد و روش¬ها: تمام بيماران پيوند شده از دهندگان مرگ مغزي از سال 1393 تا 1397 كه مجموعا 93 نفر بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. اطلاعات دموگرافيك آن¬ها جمع¬آوري شد. سپس بقاي يكساله و دوساله با تابع بقاي analysis survival data تحليل شد. نمودار كاپلان ماير براي تعيين بقا رسم شد و براي بررسي متغيرهاي كمي نيز از آزمون log rank استفاده شد. جهت تعيين عوامل مرتبط با ميزان بقا از مدل logistic regression و cox استفاده شد. نتايج: در اين مطالعه ميزان بقاي عضو پيوندي در پايان سال اول 3/1±6/97% و بقاي دوساله 9/3%±1/90% به دست آمد. شاخص توده¬ي بدني و تاخير عملكرد عضو پيوندي رابطه¬ي معكوس و سن دريافت كننده¬ي پيوند رابطه¬ي مستقيم با بقاي پيوند داشته است. بحث: در مطالعه¬ي حاضر بقاي يكساله¬ي عضو پيوندي 3/1±6/97% مي¬باشد كه در مقايسه با بقاي يكساله¬ي عضو پيوندي در مطالعات چند مركزي اخير در ايالات متحده، حاكي از وضعيت مناسب بقاي عضو در اين مركز مي¬باشد. ضمنا نتايج اين مطالعه در مورد تاثير شاخص توده¬ي بدني و تاخير عملكرد عضو پيوندي بر بقاي عضو پيوندي، مشابه ساير مطالعات بررسي شده در متن مي¬باشد.

32365

علوم پزشكي گيلان