بررسي دقت راديوگرافي پانوراميك در تعيين شيب خلفي برجستگي مفصلي در مقايسه با جمجمه خشك

بندرانزلي

مقدمه و هدف. مطالعه ي حاضر با هدف تعيين دقت راديوگرافي پانوراميك در مقايسه با جمجمه خشك در بخش آناتومي دانشكده ي دندانپزشكي انزلي سال 1397 انجام گرفت. روش انجام كار: اين مطالعه به صورت كراس سكشنال بر روي 8 جمجمه ي خشك صورت گرفت. ابتدا تصاوير پانوراميك ديجيتال تهيه شد. سپس به روي تصاوير به دست آمده خطي با بهترين تطابق با شيب خلفي آرتيكولار اميننس رسم شد. (best fit line) زاويه ي اين خط نسبت به پلن فرانكفورت در دو سمت اندازه گيري شد. فتوگرافي جمجمه ها از فاصله ي 35 سانتي متري تصويربرداري شد. جمجمه ها بر روي يك سطح صاف قرار گرفتند و با استفاده از ماده ي قالبگيري سيليكوني در زير سطح Skull موقعيت صحيح پلن ساجيتال برقرار شد. فتوگرافي از نماي لترال هر دو سمت به منظور بررسي شيب آرتيكولار اميننس انجام شد. شيب آرتيكولار اميننس نسبت به پلن فرانكفورت محاسبه شد. تمامي مشاهده ها توسط 7 نفر مشاهده گر qualified صورت گرفت و اندازه گيري ها ي به دست آمده در چك ليست مربوطه ثبت شد؛ جهت تعيين دقت راديوگرافي پانوراميك از آزمون T-test استفاده شد و ضريب توافق راديوگرافي پانوراميك و فتوگرافي از ضريب ICC استفاده شد. سطح معني داري آزمونها P<0.05 در نظر گرفته شد. نتايج: ميانگين شيب خلفي برجستگي مفصلي در دو روش راديوگرافي پانوراميك برابر 14/42 و فتوگرافي برابر 60/44 درجه است. اختلاف اين روش ها از نظر اماري معني دار بود (04/0p=) و ضريب توافق برابر r= 0.263 است. نتيجه گيري: هرچند كه روش راديوگرافي، روش بسيار دقيقي نيست، ولي در بيماراني كه داراي محدوديت هستند اين روش كمك كننده است و مي توان به عنوان يك ابزار كمكي از آن استفاده كرد.

32218

دانشگاه علوم پزشكي گيلان