بررسي نتايج بلندمدت جراحي بازسازي با پيگيري بيشتراز 8 سال در مبتلايان به پارگي ليگامان صليبي قدامي زانو (ACL)

رشت

ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻭ ﻫﺪﻑ: امروزه جراحي بازسازي ACL در بيماران كاملاً پذيرفته شده است، اما مشكلات و پيامدهاي آن طي ساليان طولاني به¬ويژه در ورزشكاران هنوز جاي بررسي دارد. لذا هدف از اين مطالعه بررسي طولاني مدت بازسازي ACL به¬ويژه در افراد ورزشكار است. مواد و روش¬ها: تعداد 426 بيمار دچار آسيب ACL طي سال¬هاي 2012-2008 مورد مطالعه قرار گرفتند. متغيرهاي مورد بررسي در اين مطالعه شامل جنس، سن، BMI، سطح فعاليت ورزشي، ميزان درد و نوع گرافت استفاده شده، آسيب غضروفي، استئوآرتريت و پارگي مينيسك بودند. در بيماران طي 2 سال اول پس از پارگي رباط صليبي قدامي و در فالوآپ نهايي تست لاچمن، ACL-QOL، KOOS score، IKDC و LKS اندازه¬گيري شد. بررسي ريسك پارگي ACL در زانو مقابل و زانو مبتلا نيز از ديگر متغيرهاي اين مطالعه بود. نتايج: طي پيگيري 2 ساله و در فالوآپ نهايي، عملكرد زانو (براساس KOOS score، IKDC، LKS) و كيفيت زندگي (ACL-QOL) در بيماران بهبود يافت. به¬طور كلي ميزان بازگشت به ورزش مشابه قبل از آسيب در فالوآپ نهايي 08/64% بود و از بين متغيرهاي مورد مطالعه، آسيب غضروفي يك فاكتور محدودكننده بود كه موجب بازگشت به ورزش مشابه قبل از آسيب تنها در 24/21% از بيماران گرديد. در حالي¬كه پارگي مينيسك تاثيري در بازگشت به ورزش مشابه قبل از آسيب نداشت. همچنين ميزان بازگشت به ورزش مشابه قبل از آسيب ACL در مردان، افراد زير 30 سال و 25- 20 BMI بيشتر بود. ريسك پارگي ACL در فالوآپ نهايي در زانو مبتلا 22/4% و زانو مقابل نيز 57/10% بود. نتيجه¬گيري: علي¬رغم بهبودي بيماران پس از بازسازي ACL طي پيگيري طولاني مدت در ورزشكاران، بازگشت به ورزش مشابه قبل از آسيب ACL در زنان، افراد با سن بالا، بيماران داراي اضافه وزن و ورزشكاران دچار آسيب¬هاي غضروفي كمتر است در صورتي¬كه اين مورد براي پارگي مينيسك صدق نمي¬كند.

32190

علوم پزشكي گيلان