مقايسه پيامدهاي جراحي در دو روش Oberlin و پيوند اعصاب بين دنده اي براي بازگرداني فلكسيون آرنج در بيماران با آسيب شبكه بازويي

رشت

مقدمه: آسيب شبكه بازويي (BPI) از جمله آسيب¬هاي اعصاب محيطي (PNI) است كه اختلال در ابداكسيون شانه و خم شدن آرنج را به همراه دارد. مهمترين علت بروز آن در بزرگسالان حوادث تروماتيك مي¬باشد. در صورتي كه آسيب شبكه بازويي غيرقابل بازگشت باشد، مي¬توان از روش¬هاي جراحي پيوند عصبي جهت بهبود وضعيت حركت اندام استفاده كرد. مواد و روش¬ها: در اين مطالعه 39 بيمار با آسيب شبكه بازويي كه جهت بازگرداني قابليت خم شدن آرنج تحت دو روش جراحي ICN-MCN و Oberlin قرار گرفتند، 12 ماه بعد پيگيري شدند. تست هاي EMG-NCV و سنجش قدرت عضلاني بر اساس MRC Grading به ترتيب به منظور سنجش عصب¬رساني مجدد (+ و -) و بهبود عملكرد حركتي (امتيازات 2 ≤ بعنوان عدم بهبود عملكرد حركتي و 3 ≥ بعنوان بهبود عملكرد حركتي در نظر گرفته شد) در اين بيماران صورت پذيرفت و در نهايت پيامدهاي دو تكنيك با يكديگر مقايسه شدند. نتايج: از 39 بيمار با آسيب شبكه بازويي 15 نفر تحت عمل جراحي ICN-MCN و 24 نفر تحت عمل جراحي Oberlin قرار گرفتند و بمدت 12 ماه تحت پيگيري قرار گرفتند. ميانگين سني بيماران در دو گروه ICN-MCN و Oberlin به ترتيب 4/10±3/31 و 1/11±7/31 سال محاسبه شد و تفاوت معناداري بين دو گروه مشاهده نشد. نتايج EMG-NCV نشان داد كه عصب رساني مجدد در بيش از 90% بيماران در هر دو گروه ICN-MCN و Oberlin صورت پذيرفت و تفاوت معناداري بين دو گروه وجود نداشت. بهبود عملكرد حركتي اندام فوقاني (كسب امتياز 3/5 و بالاتر) در 66/66% بيماراني كه تحت جراحي ICN-MCN (10 نفر از 15) و 84/95% بيماراني كه تحت جراحي Oberlin (23 نفر از 24) قرار گرفته بودند مشاهده گرديد (02/0P=). نتيجه¬گيري: نتايج ما نشان داد روش Oberlin در مقايسه با روش ICN-MCN در بهبود بخشيدن به عملكرد حركتي اندام فوقاني موثر است. با توجه به اينكه عصب رساني مجدد در هر دو گروه يكسان و به ميزان مناسبي صورت پذيرفت، به نظر مي¬رسد بهبود عملكرد حركتي مشاهده شده در گروه Oberlin مستقل از عصب رساني مجدد مي¬باشد. كليدواژه¬ها: آسيب شبكه بازويي، پيوند عصب، عصب اولنار، اعصاب بين¬دنده¬اي، روش Oberlin.

32141

علوم پزشكي گيلان