بررسي شيوع عفونت هاي انگلي روده اي در جمعيت هاي روستايي شهرستان ماسال و شاندرمن در سال 97-96

رشت

مقدمه: عفونتهاي انگلي روده اي هنوز هم به عنوان يك مشكل مهم بهداشتي در جوامع انساني به ويژه با فقر بهداشتي و اقتصادي محسوب مي شوند. هدف اين مطالعه تعيين انتشار عفونتهاي انگلي روده اي و فاكتورهاي خطر مرتبط با آن در جمعيت هاي روستائي شهرستان ماسال و شاندرمن واقع در غرب استان گيلان، ايران مي باشد. مواد و روش ها: اين مطالعه مقطعي- توصيفي از بهمن 96 تا آذر 97 در مناطق روستائي ماسال و شاندرمن به انجام رسيد. در مجموع 917 نمونه مدفوع جمع آوري و از نظر وجود تك ياخته ها و كرمهاي روده اي با روشهاي فرمالين-اتر و كاتو-كتز مورد آزمايش قرار گرفت. نتايج به دست آمده با نرم افزار SPSS 16 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج: در مجموع 156 نفر (17 %) از 917 فرد مورد بررسي به انگلهاي روده اي آلوده بودند. شيوع كلي عفونتهاي تك ياخته اي، كرمي و مخلوط به ترتيب 8/11 %، 5/4 % و 8/0 % بود. بلاستوسيستيس هومينيس با شيوع 6/9 % شايعترين تك ياخته روده اي بود و پس از آن ژيارديا لامبليا (9/1 %)، آندوليماكس نانا (1/1 %)، آنتاموبا كلي (8/0 %) و آنتاموبا هارتماني (1/0 %) قرار داشت. بيشترين شيوع كرمهاي روده اي متعلق به گونه هاي تريكوسترونژيلوس (5/3 %) و استرونژيلوئيدس استركوراليس (3/1 %) بود. آناليز آماري رابطه معني داري بين آلودگي انگلهاي روده اي و تماس با دام و نگهداري دام در منزل، شغل، نوع آب آشاميدني و وضعيت بهداشت فردي نشان داد (P < 0.05). بحث: نتايج اين تحقيق نشان دهنده يك روند كاهشي در ميزان شيوع عفونتهاي انگلي روده اي در استان گيلان در مقايسه با چند دهه گذشته است. عفونت كرمهاي قلابدار كه در گذشته در اين استان شيوع بالائي داشته است در منطقه مورد مطالعه يافت نشد، در حالي كه تريكواسترونژيلوزيس شيوع بالائي در ساكنين نواحي روستائي اين منطقه داشت. به نظر مي رسدكه اين ميزان بيشترين شيوع تريكواسترونژيلوزيس در ايران در مطالعات يك دهه گذشته در ايران باشد.

32008

علوم پزشكي گيلان