بررسي ميزان انطباق پدري و عوامل پيش گويي كننده آن در مراكز جامع سلامت شهر رشت در سال1397

رشت

مقدمه: مهم ترين رويدادي كه در زندگي يك مرد مي تواند ايجاد شود، پدر شدن مي باشد كه سبب پيدايش تغييراتي شگرف در شخصيت، سبك زندگي، هويت و دنياي مردان مي شود. پدران يك عنصر اساسي در سلامت خانواده هستند اما معمولا در سيستم سلامت و بهداشت ناديده گرفته مي شوند و منابع اطلاعاتي لازم را در مورد مراقبت از نوزاد و همسرشان در دسترس ندارند. در اين راستا درك ويژگي ها يا شرايط پيش بيني كننده انطباق پدري، مي تواند به ارائه دهندگان خدمات بهداشتي در طراحي و اجراي مداخلات ارتقا دهنده انطباق پدري، كمك نمايد. هدف: هدف از انجام اين مطالعه، تعيين ميزان انطباق پدري و عوامل پيشگويي كننده آن در پدران مراجعه كننده به مراكز جامع سلامت شهر رشت در سال 1397 مي باشد. روش كار: مطالعه حاضر يك پژوهش تحليلي مقطعي است كه واحدهاي پژوهش اين مطالعه 298 نفر از پدران مراجعه كننده به41 مركز جامع سلامت شهر رشت در سال 1397بودند. روش نمونه گيري به صورت طبقه اي انجام شد و هر مركز جامع سلامت به عنوان يك طبقه در نظر گرفته شد. پدران مراجعه كننده به اين مراكز، در صورت داشتن معيارهاي ورود به مطالعه، به صورت در دسترس انتخاب شدند انطباق پدري در اين تحقيق توسط ابزار استاندارد شده انطباق پدري(PAQ) اندازه گيري شد كه داراي 38 گويه و 5 حيطه توانمندي در ايفاي نقش ها و مسئوليت ها(توانايي فراهم ساختن نياز هاي عاطفي و امنيت همسر و فرزند توسط پدر)، درك تكامل والدي( به معناي احساس مسئوليت بيش تر پدر)، تثبيت در جايگاه پدري(توانايي پدر در مديريت شرايط جديد زندگي ضمن ايجاد محيطي آرامش بخش)، ثبات معنوي و رضايت دروني( شيرين دانستن سختي هاي پدري و تمايل براي داشتن فرزندان بيشتر است)، چالش ها و نگراني ها( چالش هاي حضور فرزند در خانواده) مي باشد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از آزمون هاي شپيرو و كروسكال واليس (جهت مقايسه نمره انطباق پدري بر حسب متغير هاي پيش گويي كننده انطباق پدري) و آزمون هاي من ويتني و كروسكال واليس و ضريب همبستگي اسپيرمن (جهت بررسي همبستگي بين انطباق پدري با عوامل پيش گويي كننده آن) انجام شد. يافته ها: نتايج نشان داد به طور كلي ميانگين نمره كل انطباق پدري با ميانه 4/90 درصد و با فاصله اطمينان 95%، 39/89-88/87 درصد مي باشد كه با توجه به تعريف پرسشنامه انطباق پدري، در حيطه ي مطلوب (67-100) مي باشد. آزمون هاي شپيرو و كروسكال واليس نشان داد نمره انطباق پدري بر حسب سن فرزند، طول مدت ازدواج، سابقه سقط، از لحاظ آماري معني دار بوده است(P<0/05) به طوري كه نمره انطباق پدري در فرزندان 1 ماه تا2 ماه بيش ترين مقدار بوده است و از لحاظ طول مدت ازدواج بيشترين نمره انطباق در خانواده هاي با طول مدت ازدواج 5 – 2 ساله بود. همچنين پدراني كه همسرشان سابقه سقط داشتند، نمره انطباق كمتري داشتند. سن پدر نيز با نمره انطباق يك همبستگي معني دار معكوس داشت به گونه اي كه در پدران با سن بيشتر، ميزان انطباق پدري كمتر بود )115/0 –r = ، 048/0(P=. در نهايت بيشترين نمره انطباق پدري به انطباق پدري در حيطه توانمندي و ايفاي نقش ها و كمترين نمره انطباق پدري نيز به حيطه چالش ها و نگراني ها مربوط شد. نتيجه گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه به نظر مي رسد مهمترين پيش بيني كننده هاي مرتبط با نمره انطباق پدري به ترتيب عبارت از سابقه سقط، رضايت از وضعيت اقتصادي رفاهي، قوميت پدر (گيلاني در مقابل غير گيلاني)، سن مادر و رضايت از زندگي با همسر مي باشند. طبق نتايج مطالعه كنوني ميزان انطباق پدري در حيطه هاي توانمندي در ايفاي نقش ها و مسئوليت هاي پدري، درك تكامل والدي، تثبيت در جايگاه پدري، ثبات معنوي و رضايت دروني در حد مطلوب و در بعد چالش ها و نگراني ها در حد ضعيف مي باشد. كليد واژه ها: پدران، انعطاف پذيري، رفتار پدرانه

31882

علوم پزشكي گيلان