فراواني خودآسيب رساني و ارتباط آن با اضطراب، افسردگي و استرس در دانش آموزان دبيرستاني رشت در سال 97-96

رشت

مقدمه: خود آسيب‌رساني يا خودزني، روش نامناسب مواجهه با مشكلات هيجاني، خشم، افسردگي و ناكامي است و رفتاري عمدي است كه موجب آسيب بدني به‌صورت جزئي تا آسيب شديد مي‌شود. آسيب به خود امروزه يكي از مسائل مهم كلينيك‌هاي روان‌شناسي مي باشد.اين موضوع به شكل‌هاي مختلف مثل مصرف زياد الكل و دارو و مجروح ساختن نيز مي‌تواند بروز كند.در اين مطالعه بران شديم تا به بررسي فراواني خودآسيب¬رساني و ارتباط آن با اضطراب، افسردگي و استرس در دانش آموزان دبيرستاني رشت در سال 97-96 بپردازيم مواد و روش ها : در اين مطالعه تعدادي از دبيرستان‌هاي شهر رشت به روش خوشه‌اي در دسترس بر اساس حجم نمونه مورد نياز انتخاب شده و سپس با هماهنگي مسئولين مدارس همكاران طرح در مدارس حضور يافتند سپس توضيحات كافي به دانش آموزاني كه تمايل به شركت در طرح را داشته اند داده شد تا رضايت‌نامه كتبي آگاهانه را پر كنند. پرسشنامه‌هايي شامل پرسشنامه مشخصات فردي،پرسشنامه سانسون و فرم كوتاه پرسشنامه اضطراب، افسردگي و استرس (DASS-21) به دانش اموزان داده شد. پرسشنامه به صورت حضوري (خود ايفا) تكميل شد. در نهايت 617 دانش آموزان دبيرستاني واجد شرايط شهر رشت در شش مقطع هفتم تا دوازدهم متوسطه وارد مطالعه شدند. داده¬هاي جمع¬آوري شده در مطالعه، كدبندي شده و وارد نرم افزار SPSS 21 شد. نتايج: فراواني خود آسيب رساني در نمونه مورد مطالعه 339 نفر ( 54/9% ) بوده است كه از اين تعداد 69 نفر خانم ( 31/2% ) و 270 نفر آقا ( 68/2% ) بوده اند همچنين 11 درصد (68 مورد ) نمونه هاي مورد پژوهش عمدا بدن خود را زخمي يا بريده‌اند . نتايج اين مطالعه حاكي از ارتباط بالا بين افسردگي،اضطراب و استرس با افزايش فراواني خود آسيب رساني مي باشد(p<0.001). همچنين در اين مطالعه افرادي كه داراي وضعيت اقتصادي پايين تري بودند رفتارهاي خود اسيب رسان بيشتري را تجربه كردند(p=0.001). همچنين نتايج اين مطالعه نشان مي دهد كه بين سابقه خودكشي در بستگان درجه يك و دو و رفتارهاي خود آسيب رساني دانش اموزان رابطه معنا داري وجود دارد(001/0>P) . همچنين خود اسيب رساني با جنس ، سن ،تحصيلات پدر، مصرف مواد مخدر و معدل سال قبل رابطه معنادار داشت بدين صورت كه افزايش سن ، جنس پسر، تحصيلات دكتري در پدر، مصرف مواد مخدر و معدل پايين تر سال قبل رفتارهاي خود اسيب رسان بيشتري را تجربه كردند. نتيجه گيري: مطالعه حاضر نشان داد كه افسردگي ، اضطراب ، استرس ، وضعيت اقتصادي پايين ، جنس پسر ، افزايش سن ، تحصيلات دكتري در پدر، معدل سال قبل پايين تر ، مصرف مواد مخدر و سابقه خودكشي و يا خود ازاري در بستگان درجه اول و دوم از عوامل افزايش فراواني رفتارهاي خود اسيب رسان بوده اند.

31875

علوم پزشكي گيلان