عنوان
ارزيابي ميزان موسين و آميلاز در مايع شيار لثه اي افراد مبتلا به پريودنتيت مزمن متوسط تا شديد قبل از درمان پريودنتال و بعد از آن
محل تحصيل
رشت
چكيده
زمينه و هدف: پريودنتيت مزمن شايعترين فرم بيماري پريودنتيت است. عامل اصلي آغازگر بيماري تجمع پلاك بر سطح دندان و لثه در محل
تلاقي دندان و لثه است. از بين رفتن چسبندگي و تحليل استخوان با افزايش نسبت ارگانيسمهاي گرم منفي در پلاك زيرلثهاي ارتباط دارد. اين
ميكروارگانيسمها پاسخ آماسي را برميانگيزند و تقابل باكتريهاي پاتوژن و سلولهاي آماسي و عوامل التهابي توليد شده توسط آنها منجر به
تخريب بافت و تحليل استخوان ميشود. چندين عامل التهابي و ايمني كه در تخريب پريودنتال موثرند در مايع شيار لثهاي نيز شناسايي شدهاند.
بنابراين از طريق پايش مقادير تركيبات مايع شيار لثهاي ميتوان به درك بهتري از روند و سير بيماري رسيد. مطالعهي حاضر با هدف تعيين ارتباط
بين مقادير دو پروتئين موسين و آلفاآميلاز در مايع شيار لثهاي با بيماري پريودنيتت مزمن انجام شد.
روش كار: در اين مطالعهي نيمهتجربي از نوع طولي تعداد 65 بيمار مبتلا به پريودنيتت مزمن متوسط تا شديد كه براي درمان به كلينيك مراجعه
كرده بودند انتخاب شدند. بيماران از لحاظ معيارهاي ورود به مطالعه و خروج از آن بررسي شدند. از هر بيمار يك نمونهي مايع شيار لثهاي از
ناحيهاي از يك دندان تكريشه كه داراي عمق پروب ≤ 4 و BOP بود بهوسيلهي paperpoint رايج در اندو گرفته شد و هر نمونه در يك لولهي
آزمايش دربستهي حاوي 2 ميليليتر بافرفسفات با pH=7 قرار داده شده و تا زمان آزمايش در دماي 4 درجهي سانتيگراد نگهداري شد. يك
ماه) 4 هفته( بعد از انجام درمان پريودنتال معمول براي اين بيماران) SRP و در صورت لزوم جراحي( نمونهگيري مجدد انجام شد. نمونههاي قبل از
درمان و بعد از آن در آزمايشگاه بيوشيمي با روشهاي استاندارد براي اندازهگيري ميزان فعاليت آميلاز و موسين مورد ارزيابي قرار گرفت. پس از
جمعآوري دادهها، اطلاعات وارد نرمافزار SPSS 25 شدند و براي تجزيه و تحليل دادههاي داراي توزيع نرمال از آزمون t زوجي، دادههاي غير
نرمال آزمون ويلكاكسون و در بررسي تأثير عواملي چون سن، جنس و.. بر سطح موسين و آلفاآميلاز نيز از آناليزهاي t ، پيرسون و اسپيرمن استفاده
شد.
يافتهها: بر اساس نتايج بهدست آمده در مطالعهي حاضر ميانگين مقادير موسين و آلفاآميلاز مايع شيار لثهاي در مطالعهشوندگان در مقطع زماني
پيش از درمان بالاتر از مقطع زماني پس از درمان بود و اين اختلاف از لحاظ آماري معنيدار بود. همچنين نتايج آناليزهاي آماري نشان داد ميان
متغيرهاي سن، جنس و عمق پروب ناحيهي نمونهگيري در دو مقطع پيش از درمان و پس آن با مقادير موسين و آلفاآميلاز مايع شيار لثهاي در دو
مقطع زماني پيش از درمان و پس از آن ارتباط معنيداري وجود نداشت.
نتيجهگيري: در پريودنتيت مزمن مقادير دو پروتئين موسين و آلفاآميلاز در مايع شيار لثهاي بيش از مقادير اين دو پروتئين در مايع شيار لثهاي
بهبوديافته است و از سنجش مقادير اين دو پروتئين ميتوان در تشخيص وضعيت پريودنتال استفاده كرد.
كليدواژه ها: موسين، آميلاز، مايع شيار لثهاي و پريودنتيت مزمن
شماره ركورد
31684
دانشگاه
علوم پزشكي گيلان