بررسي همراهي تاخير در انجام همي آرتروپلاستي با بروز پيامدهاي پس از عمل در افراد مسن دچار شكستگي گردن فمور و اينترتروكانتريك در بيمارستان¬هاي پورسينا و قائم (عج) رشت

رشت

ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻭ ﻫﺪﻑ: با توجه به شيوع نسبتا بالاي شكستگي فمور و تعداد زياد بيماراني كه با اين شكايت به بيمارستان بين¬المللي قائم (عج) و مركز آموزشي درماني پورسينا، كه مراكزي ارجاعي در شمال كشور هستند، مراجعه مي¬كنند برآن شديم تا به بررسي اثر فاصله¬ي زماني از شكستگي تا انجام همي¬آرتروپلاستي روي ميزان بروز موربيديتي و مورتاليتي بيماران بالاي 60 سال مبتلا به شكستگي گردن و اينترتروكانتريك استخوان ران كه سال 1395 و ماقبل آن در اين مراكز درماني جراحي شدند بپردازيم. مواد و روش¬ها: اين مطالعه از نوع توصيفي- مقطعي بود و ابتدا پرونده اين بيماران مطالعه شد. خصوصيات دموگرافيك بيمار (سن، جنس و سمت درگير)، زمان بروز آسيب، بيمارستان خصوصي يا دولتي و تاريخ عمل در پرسشنامه ثبت شد. طبق روند معمول پيگيري پس ازعمل، وجود يا عدم وجود عوارضي مانند كوتاهي اندام، عفونت، هماتوم، آمبولي ريه علامت¬دار و نيز تعيين Harris Hip Score، در پرسشنامه ثبت شد. سپس با تمام بيماران تماس تلفني گرفته شد و همگي جهت معاينه¬ي نهايي و چك مجدد Harris Hip Score به نزد متخصص ارتوپدي محترم مجري طرح فراخوانده شدند. موارد فوت نيز ثبت شد. كليه¬ي اين اطلاعات در نهايت با نرم افزار SPSS 21 تجزيه و تحليل شدند. نتايج: تعداد 392 بيمار (2/59% زن و 8/40% مرد) با ميانگين سني 7/4 ± 9/69 سال مورد بررسي قرار گرفتند. اكثر نمونه‌ها (9/82%) در بيمارستان دولتي جراحي شده بودند و از لحاظ نوع شكستگي اكثريت (4/31%) شكستگي گردن ران داشتند. در بررسي فاصله زماني آسيب تا جراحي، 1/31% در روز دوم، 8/29% روز اول، 24% روز سوم و 1/15% در روز چهارم به بعد جراحي شده بودند. عوارضي مانند عفونت (6/6%)، هماتوم (1/4%)، آمبولي (8/2%) و DVT (8/4%) در بيماران ديده شد كه ارتباط معناداري با فاصله¬ي زماني آسيب تا جراحي داشتند (05/0>P). همچنين مورتاليتي در 5/0% (2 نفر) در ماه اول، در 1% (4 نفر) در6 ماه اول و 3/1% (5 نفر) پس از يكسال اتفاق افتاده بود كه اين آمار در ماه اول با افزايش فاصله¬ي زماني آسيب تا جراحي ارتباط معناداري داشت (03/0=P) اما پس از يكسال معني‌دار نبوده است (05/0<P). در بررسي اندكس harris hip score، از يك ماه تا پس از يكسال اين score يك روند افزايشي داشته است همچنين، عدد اين ابزار در همه زمان¬هاي مورد بررسي، يك همبستگي خطي معني¬دارقوي و معكوس با فاصله زماني آسيب تا جراحي داشته است به اين معني كه با افزايش اين فاصله ي زماني، نتايج اين ابزار ضعيف¬تر بود (91/0< r و 001/0>P). نتيجه¬گيري: يافته¬ها نشان ميدهد كه آماده كردن بيماران براي انجام هرچه سريع¬تر همي¬آرتروپلاستي ميتواند اقدامي موثر براي كاهش موربيديتي و مورتاليتي در افراد مسن باشد.

31228

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

كاظم نژاد، احسان mardani Kivi,Mohsen

مرداني كيوي، محسن