مقايسه نتايج جراحي آرتروپلاستي هر دو مفصل زانو با سه رويكرد جراحي دوطرفه به¬صورت همزمان (Simultaneou)، جراحي يك طرفه در دو مرحله در يك نوبت بستري (Staging in the same hospitalization) و جراحي يك طرفه در دو نوبت بستري (Staging in different hospitalizations) در مبتلايان به استئوآرتريت پيشرفته

رشت

پزشكي

مقدمه: استئوآرتريت شايع¬ترين بيماري مفاصل سينوويال مي¬باشد كه بيشتر در سنين سالمندي اتفاق مي¬افتد و در رأس علل ناتواني در اين سنين قرار دارد. در مبتلايان به اسئوآرتريت پيشرفته¬ي مفصل زانو، درمان اصلي جراحي تعويض مفصل است كه در اغلب موارد در درگيري¬هاي دوطرفه، در دو جراحي با فاصله¬ي زماني از هم و يا به¬صورت همزمان انجام مي¬گيرد. هدف از اين مطالعه مقايسه¬ي نتايج آرتروپلاستي مفصل زانو در دو مفصل به¬صورت هم زمان و در دو زمان مختلف مي¬باشد. روش: تمام بيماران با سن بين 40 تا 75 سال از سال 1390 تا 1394 كه نيازمند تعويض كامل مفصل زانو به¬صورت دوطرفه (BTKA) بوده و به درمانگاه بيمارستان پورسيناي رشت مراجعه كردند وارد مطالعه شدند. طي سال¬هاي 1391-1390 جراحي بيماران به¬صورت ( Staged in different hospitalizationsجراحي زانوي مقابل طي يكسال اول پس از جراحي زانوي اول) و در سال¬هاي 1394-1392 جراحي به¬صورت جراحي بيماران به دو صورت (Staged in the same hospitalization جراحي زانوها در دو روز مختلف طي يك نوبت بستري) و (Simultaneous جراحي هردو زانو به¬صورت همزمان) بود. قبل از انجام جراحي، ويژگي¬هاي دموگرافيك بيماران در پرونده¬ي آن¬ها ثبت شد و همچنين جهت ارزيابي كمّي و كيفي عملكرد زانو در بيماران، تمامي آن¬ها قبل از جراحي و پس از عمل در 3 نوبت پيگيري يك ماهه و سه ماهه و دو ساله، توسط جراح مربوطه و با استفاده از دو ابزار KSS و WOMAC مورد ارزيابي قرار گرفتند. پس از جراحي نيز، عوارض 48 ساعت اول بستري نظير هماتوم، خونريزي، عفونت، آمبولي و مورتاليتي و عوارض بروز يافته طي 2 سال اول پس از عمل ثبت شدند. نتايج: طي پيگيري¬هاي انجام شده در بيماران پس از تعويض مفصل عملكرد زانو با استفاده دو ابزار WOMAC و KSS بهبود يافت. اما در سه گروه مورد مطالعه تفاوت معني¬داري از لحاظ عملكرد زانو با ابزارهاي ذكر شده وجود نداشت. درصد عوارض (عفونت، هماتوم، DVT، مورتاليتي و رويژن) در سه گروه مورد مطالعه تقريبا يكسان و اختلاف معني¬داري با هم نداشت. اما ميزان ترانسفيوژن در بيماران و ابتلا به آمبولي ريوي و مغزي در بيماران مسن و داراي BMI بالا در گروه جراحي دو زانو همزمان بيشتر بود. مدت زمان بستري و هزينه¬هاي درماني نيز در بيماران جراحي همزمان دو زانو كمتر و مدت بيهوشي بيشتر از دو گروه ديگر بود. نتيجه¬گيري: جراحي همزمان در دو طرف زانو روش مناسبي است كه منجر به كاهش هزينه و افزايش عملكرد و رضايتمندي بيماران مي¬شود ولي در بيماران مسن و داراي اضافه وزن همراه با عوارض بيشتر است.

31205

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

كاظم نژاد، احسان kazemnejad,Ehsan

مرداني كيوي، محسن