اثر فرمالدئيد بر ويژگي هاي هيستولوژيك و بيوشيميايي پانكراس در موش هاي صحرايي نر

رشت

پزشكي

مقدمه: فرمالدئيد ساده ترين عضو از خانواده آلدئيد، گازي بي رنگ، محلول در آب و به شدت واكنش پذير است. مواجهه با آن از طرق مختلفي مانند تنفس هواي آلوده، فاضلاب هاي شهري و صنعتي، خوردن غذاي آلوده ، صنايع ساختمان سازي، نساجي و چوب،... امكان پذير است. بعلت خواص شيميايي و فيزيكي، اين ماده با مولكول هاي زيستي واكنش داده و سبب ايجاد اختلال در عملكرد ارگان هاي بدن مي شود. پانكراس با عملكرد درون ريز و برون ريز علاوه بر شركت در عملكرد گوارشي در تنظيم قند خون نيز دخالت دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسي اثر فرمالدئيد بر ويژگي هاي هيستولوژيك و بيوشيميايي پانكراس در موش هاي صحرايي نرمي باشد. مواد و روش ها: بيست و هشت سر موش صحرايي نر 4 تا 6 هفته با وزن250-200 گرم به ۴ گروه تقسيم شدند: گروه كنترل بدون دريافت فرمالدئيد، گروه دريافت كننده ي فرمالدئيد F1 [mg/kg۱۰ داخل صفاقي بمدت 30 روز متوالي]، گروه هاي دريافت كننده ي فرمالدئيد F2[mg/kg۶۰ داخل صفاقي بمدت 30 روز متوالي] و گروه شم كه متناظر با روش تجويز فرمالدئيد در گروه هاي درمان و همزمان با آنها PBS دريافت كردند. پس از اتمام دوره ي درماني نمونه برداري از خون و بافت پانكراس متعاقب قرباني كردن حيوان صورت گرفت و بافت ها به منظور بررسي تغييرات مورفولوژيك و تعداد سلول هاي بتا تحت رنگ آميزي هاي هماتوكسيلين و ائوزين و آلدئيد فوشين قرار گرفتند. نتايج : تزريق داخل صفاقي فرمالدئيد در دوز ۶۰ ميلي گرم باعث آتروفي جزاير لانگرهانس و كاهش معنادار تعداد سلول هاي بتا و انسولين سرم گرديد. گلوكز خون در پاسخ به اين تغببرات افزايش يافت ولي از نظر آماري معنادار نبود. نتيجه گيري: نتايج اين تحقيق نشان داد تجويز فرمالدئيد در دوز ۶۰ مي تواند سبب تخريب بافتي پانكراس و نهايتا كاهش انسولين سرم گردد.

31093

پزشكي

علوم پزشكي گيلان

بهادري، محمدهادي Bahadori, Mohammad Hadii

نصيري، ابراهيم